THE BIG NOWHERE

Send me my weeping grin-I've lost my discipline.....

2009-05-20T05:36:00.000-07:00

Έβλεπα χθες τη Κλαρίς Στάρλινγκ για πολλοστή φορά και σκεφτόμουν τη θάλασσα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Όχι την καλή θάλασσα του "αχ επιθύμησα καλοκαίρι, να κάνουμε κάνα μπάνιο" αλλά μια φουρτουνιασμένη, θηριώδη, γκρίζα, απειλητική θάλασσα που το να βρεθείς μέσα της είναι ο χειρότερός σου εφιάλτης και γι αυτό την κοιτάς από όσο πιο μακρυά μπορείς και καμμιά φορά τα καλοκαίρια, όταν χαζογελάς με άλλους για το ποιός θα φτάσει πρώτος πιο βαθιά και" δες τι γρήγορα που κολυμπάω", σου' ρχεται στο μυαλό αυτή η εικόνα, έτσι ξαφνικά και παγώνεις κι αρχίζεις να κολυμπάς γρήγορα προς τα έξω κι έχεις την εντύπωση ότι καρχαρίες σε κυνηγούν και ρεύματα θα σ' αρπάξουν και πάει τελείωσες, τελείωσε ο κόσμος.
Δεν είναι έτσι. Ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρνάει χωρίς εσένα ή εμένα ή την Κλαρίς. Την θάλασσα δεν την ενδιαφέρουν τα μικροπροβλήματά μας κι εμείς πρέπει να πηγαίνουμε με τα δικά της νερά, εκείνη με τα δικά μας - δεν πρόκειται.
Τώρα πως κολλάει όλη αυτή η βαθυστόχαστη σκέψη με την "Σιωπή των αμνών" είναι ένα μυστήριο!

Fire-Fly - The Wolfgang Press

And everything is quiet now.....

2008-10-01T05:35:00.000-07:00

Ένα αποπνικτικά ζεστό μεσημέρι στο καλοκαιρινό σπίτι, καθόμασταν γύρω από το τραπέζι της κουζίνας και τρώγαμε μακαρόνια με έτοιμη βιολογική σάλτσα ντομάτα (γεννημένοι σεφ, όλοι). Ο σκύλος δίπλα έτρωγε μακαρόνια μόνο με τυρί και η γάτα είχε ξεδιπλωθεί στον καναπέ. Τα παιδιά κοιμόταν επάνω στην σχετική δροσιά του σπιτιού. Βγήκα έξω στο μεγάλο μπαλκόνι και ο ήλιος μου έκαψε αμέσως την πλάτη. Δεν με πείραξε, αυτό το καλοκαίρι είχα μαυρίσει πολύ και είχα συνηθίσει να καίγομαι. Κοίταξα τη θάλασσα μπροστά που είχε χάσει την ηρεμία της κι άρχιζε το απογευματινό κυματάκι. Το οικείο χάος των πολλών ανθρώπων στο σπίτι είχε αντικατασταθεί από μια ήσυχη βαρεμάρα. Κοίταξα πάλι μέσα τον κόσμο γύρω από το τραπέζι, τις πνιχτες φωνές και τα ήρεμα γέλια για να μην ξυπνήσουν τα παιδιά. Δεν πέρασε τίποτα απο το μυαλό μου, τράβηξα μια σεζ λογκ στη σκιά, πήρα το βιβλίο μου κι έκατσα. Το όλο πράγμα κράτησε ελάχιστα και γιατί το σκέφτομαι ακόμα, δεν ξέρω.

Seventeen seconds - The Cure

Oh my heart oh my heart shies from the sorrow...

2008-08-04T03:42:00.000-07:00

Αυτό το καλοκαίρι εισέβαλλε πολύ ορμητικό και έτοιμο για καυγάδες στη ζωή μας και μέχρι τώρα στάθηκε μια σειρά από απώλειες που (όπως όλες οι απώλειες ) είναι οδυνηρές και δύσκολες να τις συνηθίσεις.
Έφυγα για να γλιτώσω, δεν γλίτωσα φυσικά κι όταν γύρισα η ζωή εδώ είχε ελαφρώς αλλάξει προς το χειρότερο για μένα (και για άλλους που μπορεί ακόμα να μην το ξέρουν, αλλά θα το μάθουν) οπότε......

Γυρνώντας το βράδυ μ' ένα τραίνο, μισοκοιμάμαι κοιτώντας τα φώτα έξω. Σκέφτομαι τα συντρίμμια που άφησα και που θα τα βρώ μαζί με καινούρια γυρνώντας. Κι αυτό είναι μια θλιβερή αλλά τουλάχιστον όχι ανύπαρκτη προοπτική.

Song to the siren - Tim Buckley / This Mortal Coil

.........ξανά;

2008-06-19T02:03:00.000-07:00

Δοκιμή 1-Δοκιμή 1. Ακούει κανείς μέσα στο σκοτάδι; Εδώ πάλι;
Πέρασε πολύς καιρός που κοιμήθηκα. Τώρα; Έχω ξυπνήσει ή βλέπω πάλι ένα περίεργο όνειρο; Μ' ακούει κανείς;

We' ll meet again, don't know where,don't know when but we'll meet again some sunny day!

2007-03-01T16:13:00.000-08:00

Post πολύ θλιμμένο, θυμωμένο και τελευταίο.
Χθες το πρωί γυρίσαμε από ένα ταξίδι για το οποίο δεν πρόκειται να γράψω τίποτα (ακούω τους αναστεναγμούς ανακούφισης...) γιατί:
Χθες το πρωί η Λούλου η μία γάτα μου γέννησε τρία γατάκια. Μετά τα παράτησε κι έφυγε. Επειδή είναι πολύ άγρια και εντελώς ακοινώνητη, υποθέτω ότι δεν θα ξαναγυρίσει. Νομίζω ότι κάτι κακό έχει και πήγε να βρεί μια ήσυχη γωνιά για να πεθάνει μόνη της, γιατί αν ξαναγυρίσει θα την σκοτώσω εγώ. Καθομαι τώρα με τα δύο εναπομείναντα (το ένα μόλις εγκατέλειψε τον μάταιο αυτό κόσμο) και προπαθώ να τα ταίσω γάλα μ' ένα άθλιο μπιμπερό για μικρά παρατημένα ζώα. Όμως αυτός ο κόσμος δεν είναι για τίποτα μικρό και παρατημένο, οπότε φαντάζομαι ότι και τα δύο θα ακολουθήσουν σύντομα τον δρόμο που χάραξε ο πρωτοπόρος. Η τραγική ειρωνεία είναι τελικά ότι, χωρίς τη μαμά του, τίποτα δεν ζεί. Το' χω δοκιμάσει ξανά (και πιθανόν να το ξαναδοκιμάσω στο μέλλον), το τάισμα κάθε τρείς ώρες, τις άηχες κραυγές των μωρών ζώων που πεθαίνουν, τα τεντωμένα μέλη που ψάχνουν να βρουν την γνώριμη γούνα, την απελπισία στο τέλος όταν καταλαβαίνεις ότι το παιχνίδι είναι χαμένο κι ίσως να μην είναι καν παιχνίδι αλλά ποτέ δεν πετυχαίνει. Πείτε με ηλίθιο που κάθομαι και σκάω ενώ ο κόσμος καίγεται, αλλά αυτός είναι ο δικός μου κόσμος, το δικό μου μικρό κομμάτι και θα κάνω ότι θέλω.
Αυτό το blog σταματάει. Βαρέθηκε, κουράστηκε, ίσως να ήπιε πολλούς φραπέ και τα νεύρα του τινάχτηκαν, αλλά φτάνει. Έχει να δώσει μπιμπερό και να προσπαθήσει για άλλη μα μάταιη βλακεία. Εξάλλου μέσα στο ψώνισμα που το διακρίνει πιστεύει ότι το Μεγάλο Πουθενά είναι παντού, είναι αυτός ο φριχτός και υπέροχος κόσμος που ζούμε.
Εύχομαι σε όλους τα καλύτερα (-πραγματικά. Μόνο για τα γατάκια δεν το βλέπω) και όπως λέει και ο τίτλος του post..............ποιός ξέρει;

We' ll Meet Again - Johnny Cash (the ONLY Man In Black)

By the changes in my life I pretend.......

2007-02-20T05:30:00.000-08:00

Καθαρή Δευτέρα βράδυ, γυρνάμε με την Ε. από το καλοκαιρινό σπίτι, ακούγοντας NITS στο δρόμο. Την προηγούμενη μέρα καθαρίσαμε το σπίτι, έβαλα ένα πλυντήριο με κοντομάνικα και φανελάκια και βρήκα στο τραπέζι έναν "Ταχυδρόμο" από τις 2 Σεπτεμβρίου του 2006 και σ'ένα ράφι τις "Εμμονές" της Κρίστεβα, το μοναδικό βιβλίο που κανείς δεν κατάφερε να διαβάσει. Το σπίτι ζούσε ακόμη στο καλοκαίρι, τέλη Φεβρουαρίου, αλλά τίποτα δεν θύμιζε τις ζεστές τεμπέλικες μέρες του (με μόνο δυό ανθρώπους μέσα, φαινόταν απελπιστικά άδειο).
Στο δρόμο για την επιστροφή σκεφτόμουν μια άλλη αναχώρηση. Φεύγω άλλο ένα ταξίδι με αεροπλάνο (γαμώτο!) κι αν καταφέρουμε να γυρίσουμε και δεν αφήσουμε τα κόκκαλά μας σε καμμιά χιονισμένη βουνοπλαγιά, ή αν κανένα alien του σκάφους δεν μας καταβροχθίσει όλους, τότε θα αισθανθώ τυχερή.
Σας αφήνω γειά λοιπόν (για καμμιά βδομάδα, ελπίζω κι όχι για πάντα) και κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε......

Adieu Sweet Bahnhof - The NITS

If it be your will that I speak no more..........

2007-02-17T08:41:00.000-08:00

Κυρία Κουρούνα μου, ευχαριστώ για την πρό(σ)κληση. Πάντα στέρεο και πράσινο το κλαδί που σας στηρίζει. Πέντε είπατε;

Στην Ε' δημοτικού (αφού οι περισσότεροι με τα παιδικά χρόνια ξεκινάνε) εκλέχθηκα πανηγυρικά πρόεδρος της τάξης. Όταν στο τέλος της χρονιάς, ο δάσκαλός μας είπε ότι δεν έμεινε ευχαριστημένος από την (εξαιρετική) διοίκηση, σηκώθηκα στο θρανίο και του είπα: "Μπορεί, αλλά δεν είχα καλούς συνεργάτες", οπότε καταλαβαίνετε το ποιόν του γράφοντα.......
....λόγω της τραυματικής αυτής εμπειρίας ( ιδιαίτερα για τους συνεργάτες), η αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών είναι το "TRUST" του Hal Hartley. Την βλέπω κάθε φορά που τα πράγματα πάνε σκατά κι έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορεί και να τα καταφέρουμε σ' αυτή τη ζωή (εγώ κι οι συνεργάτες μου εννοώ).
Ζω με δύο γάτες (στο σπίτι), έντεκα σκύλους(πρωινή δουλειά) και τέσσερις γάτες (απογευματινή δουλειά) και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό από την συμβίωση.
Μ' αρέσουν οι παρενθέσεις όταν γράφω, γιατί είναι σαν να σου μιλάει και κάποιος άλλος μέσα στο μυαλό σου (βαθυστόχαστο αυτό!)
Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι το "Στο δρόμο" του Jack Kerouack. Όποτε διαβάζω την τελευταία παράγραφο, ανοίγουν οι κάνουλες και δεν σταματάνε με τίποτα.

Αυτά! Θα ήθελα οι επόμενοι να είναι οι εξής: chris, emptyscreen, chumba, error, Κύριος(με κ κεφαλαίο) Φώλιος. Θέλετε;

If It Be Your Will - Leonard Cohen & Anthony

A friend in need is a friend indeed............

2007-02-13T08:22:00.000-08:00

Έφτασα στην (απογευματινή) δουλειά με μια φοβερή επιθυμία ν' ακούσω Placebo (αυτό δεν είναι περίεργο) και να πιώ ελληνικό καφέ (αυτό είναι, γιατί είμαι nescafe junkie).
Καθώς προβληματιζόμουν ανάμεσα στο "Without You I' m Nothing" που είναι το αγαπημένο μου και στο "Sleeping With Ghosts" που είναι έτσι κι έτσι, αλλά είχα μήνες να το ακούσω, μπήκε μέσα ένας τύπος. Είχε μια γενειάδα μέχρι το στομάχι, τρία κιλά λάσπη επάνω του και μύριζε σαν δημοτικός κάδος φίσκα στα σκουπίδια.
- Θέλω να μου δώσετε ένα βιβλίο, είπε, μπορείτε;
- Μπορώ, του είπα με απάθεια
- Θέλω όμως κάτι ρομαντικό, συνέχισε απτόητος, είναι για την κοπέλα μου. Ποιήματα έχετε;
Σκέφτηκα την "Έρημη Χώρα" του Elliot που την έχουμε σαράντα χρόνια και κανένας δεν την παίρνει, αλλά ήταν μάλλον κακό αστείο, έτσι του έδωσα τα "Ερωτικά Σονέτα" του Neruda.
Το πήρε, το κοίταξε με χαρά και το' χωσε σε μια ναυλον σακούλα, που μόνο εκείνος ήξερε τι άλλο είχε μέσα (εγώ δεν ήθελα να μάθω ποτέ). Με ευχαρίστησε πολύ ευγενικά κι έφυγε.
Πήγα πίσω κι έκανα έναν τεράστιο φραπέ, ακούγοντας μια από τις ωραιότερες εισαγωγές τραγουδιών, που έχω ακούσει ποτέ μου.

Pure Morning - Placebo

Barbarians are coming heading your way........

2007-02-10T06:11:00.000-08:00

Αναρωτιέμαι......
Να πάω σήμερα στους Laibach ή θα είναι τίποτα μέλη της Χρυσής Αυγής, που έχουν μια ροπή στην παρεξήγηση κι άλλα ακούν, άλλα καταλαβαίνουν και θα' χουν διοργανώσει καμμιά συνεστίαση εκεί;

Now You Will Pay - Laibach

I knock and yet remain unseen for I am dead, for I am dead.......

2007-02-05T06:51:00.000-08:00

Το 1981, γυρνώντας ένα μεσημέρι από το σχολείο, είδα ότι κάποιος είχε γράψει με μαύρο μαρκαδόρο, στην είσοδο της πολυκατοικίας μας " Σκοτώσανε τον Bobby Sands". Την προηγούμενη μέρα, μετά από 66 μέρες απεργία πείνας στις φυλακές του Long Kesh, είχε πεθάνει ο Bobby Sands (IRA και εκλεγμένος βουλευτής), πρώτος στη σειρά, σε μια φοβερή σκυταλοδρομία που θα τέλειωνε με δέκα νεκρούς - από πείνα. Η βρετανική κυβέρνηση δεν κούνησε το δαχτυλάκι της.
Ούτε η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να κουνά το δικό της για δύο ανθρώπους που κάνουν την δική τους απεργία πείνας στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας και το μόνο που ζητούν είναι να λήξει η παράνομη κράτησή τους και ή να δικαστούν ή να αφεθούν ελεύθεροι.
Ο Ταράσιο Ζαντορόζνι απεργεί από τις 29.11.2006 και ο Γεράσιμος Κυριακόπουλος από τις 15.12.2006. Δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει ο καθένας, ας αποφασίσει μόνος του γι αυτό, αλλά καλό είναι να μην ξεχνάμε και να ασχολούμαστε και καμμιά φορά με την ζωή των ανθρώπων. Για μας πρόκειται.
Σχετικό post στον indicto και πληροφορίες στα indymedia.

I Come And Stand At Every Door - Byrds & This Mortal Coil

So fuck you anyway...........

2007-01-28T05:40:00.000-08:00

.....έπρεπε να βροντοφωνάξει το κοινό των Archive, στη Θεσσαλονίκη, όχι στη μπάντα, αλλά στους διοργανωτές της συναυλίας για τις ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ συνθήκες που επικρατούσαν. Δεν θα πιάσω τα του ήχου και άλλα τέτοια τεχνικά που δεν τα πολυκαταλαβαίνω, αλλά το να στριμώχνεις τόσο κόσμο (δεν ξέρω ακριβώς πόσοι ήμασταν, απλώς ΔΕΝ χωρούσαμε) σ' έναν κλειστό χώρο που δεν τον παίρνει, μάλλον λάθος μου ακούγεται. Είκοσι περίπου λεπτά χρειαζόταν μόνο για να μπεις μέσα και να συναντήσεις τους υπόλοιπους συγκρατούμενούς σου, στην μακριά πορεία για το Auschwitz. Μετά στεκόσουν εντελώς πατικωμένος δεν μπορούσες όχι να χορέψεις, αλλά ούτε να κουνηθείς για να ξεπιαστείς (συγγνώμη αγαπητέ άγνωστε μπροστινέ που σε είχα αγκαλιάσει και τριβόμουν στην πλάτη σου. Δεν είχα πονηρό σκοπό). Για να πάμε στην τουαλέτα και να γυρίσουμε μας πήρε κανένα μισάωρο και ξύλο με τον κόσμο στο δρόμο ("που πάτε ρε παιδιά, δε βλέπετε τι γίνεται;" " συγγνώμη, κατουριόμαστε") και στο μπαρ που θέλαμε να πάμε δεν φτάσαμε ποτέ. Για την ατμόσφαιρα ας μη το συζητήσω, δεν μπορούσες να δεις μπροστά σου από την κάπνα και τη θολούρα, τι να σου κάνει ο εξαερισμός; (αν υπήρχε), κάπνισα μισό τσιγάρο και δεν έβρισκα που να το σβήσω.
Δεν έχω πρόβλημα με τον κόσμο, έχω πάει σε συναυλίες, έχω βρεθεί μέσα στο πλήθος, ο ένας πάνω στον άλλον, έχουμε σπρωχτεί όλοι μαζί, αλλά όλα αυτά γινόταν είτε σε ανοιχτούς είτε σε μεγαλύτερους χώρους και πρώτη φορά στη ζωή μου νόμιζα ότι δεν μπορώ πια να αναπνεύσω και θα πέσω κάτω. ΟΚ είχαν φτηνό εισιτήριο-και τι σημαίνει αυτό; Ότι θα πληρώσουμε τη διαφορά υποφέροντας;
Λένε ότι η χειρότερα διοργανωμένη συναυλία ήταν αυτή των Rolling Stones, στο Altamont Speedway, το 1969. Με λίγη προσπάθεια μπορούμε να τη φτάσουμε αγαπητή διοργανώτρια εταιρεία και να θρηνήσουμε και κανένα θύμα για να' χει κι ενδιαφέρον το πράγμα.

Fuck You - Archive

444 for my headaches, 555 for my lonely............

2007-01-25T05:23:00.000-08:00

Πέφτω σήμερα το πρωί, στο δρόμο για τη δουλειά σε ραδιοφωνική εκπομπή αθλητικού περιεχομένου (από αυτές που μαζεύονται μερικοί και βρίζουν τον Κόκκαλη, το Γούμενο, τη Σάρα, τη Μάρα και την κακή τους μοίρα). Θέλοντας τα παιδιά να δείξουν ανώτερο επίπεδο, έχουν φέρει έναν τύπο ο οποίος ασχολείται με λεξάριθμους και ερμηνεύει λέει, όλη του τη ζωή μέσα από τους αριθμούς, ανακαλύπτοντας τα κρυφά νοήματα των ταραγμένων καιρών μας, πράγμα που τον τοποθετεί στην σφαίρα των Illuminati (= αριθμός χ, τελικά ο άτιμος ο Dan Brown έχει καταστρέψει πολύ κόσμο). Το φτωχό μου μυαλό αδυνατεί να καταλάβει πως σε βοηθά στη ζωή σου το Παντελής=825 και Τασούλα = 1043 π.χ. ή γιατί ο αριθμός του Πούτιν δείχνει ότι θα είναι ο νέος σωτήρας του κόσμου, αλλά οι φίλαθλοι ακροατές έδειξαν τρομερό ενδιαφέρον και άρχισαν να συρρέουν στο τηλεφωνικό κέντρο του σταθμού, ρωτώντας για τα ονόματά τους, τα αυτοκίνητά τους και, το πιο φοβερό:ποιά είναι η σχέση του ΠΑΟΚ με την 11η Σεπτεμβρίου. Για το τελευταίο συμβαν ο ειδικός μας πληροφόρησε ότι αν αντιστρέψεις τα νούμερα στο 11/9 βγαίνει ο αριθμός 911 που είναι το τηλέφωνο για τα επείγοντα στην Αμερική (call 911! call 911!). Τέλειο; Αποκάλυψη;
Επίσης αυτό που θυμάμαι είναι ότι η λέξη κεραυνός αντιστοιχεί στον αριθμό 6 (666=κεραυνός κεραυνός κεραυνός, δηλαδή σκατά, έχουμε καταστραφεί όλοι), ότι ο Χριστός αντιστοιχεί στον αριθμό 888 κι ότι ο ΠΑΟΚ, μην ανησυχείτε αγαπητοί οπαδοί, θα πάει καλά σύμφωνα με τον αριθμό του, που δεν θυμάμαι ποιός είναι.
Κάποια ανεπανάληπτη στιγμή πήρε κι ένας ακροατής τηλέφωνο, που μάλλον άλλον σταθμό άκουγε, και αναρωτιόταν αν είναι ανησυχητική η παρατεταμένη καλοκαιρία. Εκεί ο ειδικός τρελάθηκε από τη χαρά του και μας εξήγησε ότι ο άνθρωπος και η φύση αντιστοιχούν στον ίδιο αριθμό και όταν ο άνθρωπος στρέφεται εναντίον της φύσης, στρέφεται εναντίον του εαυτού του (ΕΛΑ!).
Μήπως τελικά είμαστε προιόντα μιας εξίσωσης που δεν βγαίνει;

Kiss Off - The Violent Femmes

Do you wanna dance under the moonlight...........

2007-01-23T08:36:00.000-08:00

Οι φίλοι μου κι έγώ, όταν ήμασταν μικροί, δεν χορεύαμε ποτέ στα πάρτυ. Ήμασταν σκυθρωποί, μικροί τύποι που άκουγαν This Mortal Coil και εκστασιάζονταν (ακόμα μου συμβαίνει). Η άποψή μας για τη διασκέδαση ήταν να γινόμαστε τύφλα και να σπρώχνουμε ο ένας τον άλλον σε διάφορους γνωστούς και αγνώστους, νομίζοντας ότι ήταν αστείο. Δεν ήταν, αλλά δεν μας στοίχιζε και τίποτα(μόνο μερικές φάπες κι ένα πάπούτσι). Μεγαλώνοντας και πηγαίνοντας και σε περισσότερες συναυλίες, κάπως βελτιώθηκαν τα πράγματα, αλλά το' χαμε χάσει πια. Δεν μάθαμε ποτέ να χορεύουμε και τώρα αφηνόμαστε να μας παρασέρνουν τα χέρια του πλήθους και όχι των φίλων μας και να μας ρίχνουν πάνω σε αγνώστους και δεν εννοώ ούτε τα πάρτυ, ούτε τις συναυλίες. Άσε που τώρα μας στοιχίζει.....
(Μάλλον μετά την περίοδο ρομαντισμού περνάω περίοδο μελαγχολίας, να δεις που φταίει ο ανοιξιάτικος καιρός).

Do You Wanna Dance? - The Ramones

Time, time, time see what's become of me........

2007-01-18T02:51:00.000-08:00

Πασίγνωστο χιτάκι της δεκαετίας του 80 που ακουγόταν στην ταινία "Less Than Zero". Όταν την είχα δει την περίμενα πως και πως, γιατί είχα διαβάσει το βιβλίο και είχα ενθουσιαστεί. Λάθος! Η ταινία μου φάνηκε εντελώς ανάποδη. Είχε ωραία κινηματογράφηση, αλλά ανέμπνευστη μεταφορά στην οθόνη. Οι δύο καλύτεροί της ηθοποιοί παίζανε δεύτερους ρόλους, πράγμα όχι απαραίτητα κακό, αφού τα δίνανε, αλλά το πρωταγωνιστικό ζεύγος δεν βλεπότανε με τίποτα. Δεν ξέρω γιατί μου ήρθε αυτή η ταινία στο μυαλό, όταν χθες βλέπαμε το " 'Εγκλημα στο κολλέγιο", το οποίο πρέπει να έχει έναν από τους τον πιο ηλίθιους ελληνικούς τίτλους για δύο λόγους: ο τίτλος της ταινίας είναι "Brick" (το γιατί, να δείτε την ταινία να το καταλάβετε) και το έγκλημα δεν γίνεται στο κολλέγιο, γιατί δεν υπάρχει κολλέγιο, σ' ένα σχολείο διαδραματίζεται όλη η υπόθεση.
Τελοσπάντων, μου άρεσε πολύ το "Brick" και για τον συνδυασμό του film noir με teen movie και γιατί έχει έναν πραγματικά χαρισματικό πρωταγωνιστή (μια διασταύρωση cartoon και Philip Marlowe) και γιατί δείχνει ότι η εφηβική ηλικία δεν είναι μόνο το "American Pie" (ούτε καν το "American Beauty") αλλά μπορεί να γίνει μια πολύ σκληρή, μαύρη και μηδενιστική εποχή ( στην οποία προσωπικά, διόλου δεν επιθυμώ να επιστρέψω). Υποθέτω λοιπόν ότι αυτή είναι και η σύνδεση της (στο μυαλό μου) με το "Less than zero" και ίσως μια μεγάλη διαφορά τους. Παρόλο που η προαναφερθείσα υποτίθεται ότι είναι ρεαλιστική και η άλλη όχι και τόσο (γιατί μην τρελαθούμε, πόσα πιτσιρίκια μιλάνε σαν τον Robert Mitchum στην καθημερινότητά τους;), το "Brick" τολμά να πάει εκεί που το "Less Than Zero" είχε όλες τις προυποθέσεις, αλλά ποτέ δεν θέλησε.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΔΕΝ είμαι κριτικός κινηματογράφου.

Hazy Shade Of Winter - The Bangles

You can't hide, run with the dogs tonight........

2007-01-12T09:44:00.000-08:00

Σήκωσε τα μάτια του από το γραφείο και κοίταξε από το παράθυρο για να δει από που ερχόταν ο περίεργος θόρυβος που άκουγε. Έξω φυσούσε αλλά δεν ήταν ο αέρας. Τότε είδε τον σκύλο στην αυλή να έχει σηκώσει την μουσούδα του και να ουρλιάζει κοιτώντας τον ουρανό, σαν λύκος που κοιτά το φεγγάρι. "Το κάλεσμα της φύσης" σκέφτηκε και ξαναγύρισε στη δουλειά του, μόνο που δεν υπήρχε ούτε μια υποψία φύσης στη μολυσμένη βιομηχανική περιοχή που βρισκόταν.
Συνέχισε τη δουλειά, αλλά ο σκύλος δεν έλεγε να σταματήσε. Ανοίξανε παράθυρα, κεφάλια βγήκανε από τα γραφεία και του φώναζαν να το βουλώσει, αλλά ο σκύλος εξακολουθούσε να τραγουδάει, κοιτάζοντας ψηλά, αδιαφορώντας εντελώς για τις φωνές και τον κόσμο.
Σιγά-σιγά αισθανόταν να νυστάζει όλο και περισσότερο από την βαριά συννεφιασμένη μέρα και το μονότονο αλύχτισμα. Τίναξε το κεφάλι του δεξιά-αριστερά και έτριψε τα μάτια του για να ξυπνήσει. Όταν τα άνοιξε δεν είδε τίποτα γνωστό γύρω του. Σηκώθηκε και βγήκε έξω, χωρίς να φορέσει το παλτό του. Ο σκύλος τον είδε, σταμάτησε το ουρλιαχτό, του έγλειψε το χέρι, του κούνησε την ουρά κι έφυγε τρέχοντας μπροστά. Έβγαλε την γραβάτα και το σακάκι, τα πέταξε κι άρχισε να τρέχει πίσω του. Τα υπόλοιπα ρούχα τα ξεφορτώθηκε στο δρόμο.

Suburbia - Pet Shop Boys

Is there life on Mars?

2007-01-04T08:33:00.000-08:00

.......με βρήκε να αναρωτιέμαι το γκρίζο πρώτο πρωινό του καινούριου χρόνου. Είναι 7:00 η ώρα το πρωί και τον χειμώνα, είναι μια πολύ ωραία ώρα γιατί έχει αρχίσει να φωτίζει. Η 6:30 δεν μου αρέσει καθόλου, είναι ακόμα μαύρα σκοτάδια. Η 7:00 όμως με βρήκε να περπατάω σ'έναν υπέροχα άδειο, υγρό και κρύο δρόμο. Κανένα εικοσάλεπτο πιο πριν βρισκόμασταν στο κέντρο και περνούσαμε μπροστά από σειρές ξεπαγιασμένων πτωμάτων που με όσες δυνάμεις τους είχαν απομείνει, ψάχνανε απεγνωσμένα για ταξί. Εδώ όμως επικρατεί ησυχία. Δίπλα μου περνάνε κλειστά μαγαζιά, λεωφορεία με δυό τρείς ξεχασμένους επιβάτες μέσα και κανένα αυτοκίνητο που και που, του οποίου η πορεία παίζει μεταξύ των λωρίδων. Στον πατσά οι καημένες οι κοπέλες μισοκοιμούνται πίσω από το καζάνι με τις αηδιαστικές αναθυμιάσεις (αηδιαστικές για μένα- για άλλους είναι πηγή ζωής) και μάλλον είναι το μόνο φωτισμένο μαγαζί, όσο μπορώ να δω.
Ποιός θα χαλάσει όλη αυτή την κρύα ηρεμία; Ο κάφρος που περνάει βολίδα από δίπλα, έχει ορθάνοιχτα παράθυρα και από το CD του αυτοκινήτου του ακούγονται τα "Κάλαντα" της Βανδή, σε όλη τους τη γελοία μεγαλοπρέπεια (τα "Κάλαντα" είναι μάλλον το πιο αστείο σκυλάδικο που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό). Ευτυχώς ο χειμώνας και η ησυχία του μπορεί να γίνουν ισοπεδωτικοί μερικές φορές και ο ηλίθιος εξαφανίζεται σε μεγάλα κέφια στο βάθος του δρόμου. Σηκώνω πάλι το κεφάλι και συνεχίζω ν' αναρωτιέμαι (it's a god awful small affair) κι έτσι όπως το κατεβάζω βλέπω στο απέναντι πεζοδρόμιο τη Μπέλλα. Της σφυρίζω, έρχεται δίπλα μου και προχωράμε μαζί για το σπίτι. Καλή Χρονιά Μπέλλα! Καλή Χρονιά σε όλους (εκτός από τη Βανδή).

Life On Mars - David Bowie

Being drunk on their plan, they lifted up the sun......

2006-12-28T06:52:00.000-08:00

Βγάλατε άκρη με το νόημα του τίτλου; Αν όχι join the brotherhood (είδα το X-men III χθές) κι ελάτε να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τι έγινε τη χρονιά που πέρασε.
ΕΜΕΙΣ......
Έχει πόσες μέρες τώρα που προσπαθώ να κάνω μια λίστα με τα καλύτερα άλμπουμς που άκουσα μέσα στο 2006. Τα μόνο που θυμάμαι με βεβαιότητα ότι πήρα μέσα στη χρονιά είναι οι Placebo (για προσωπικούς λόγους) και οι Dears (γιατί το αγόρασα προχθές-νομίζω). Επειδή λοιπόν αντιμετωπίζω προβλήματα με το χρόνο και το χώρο και μπερδεύω συχνά το δεξί με το αριστερό, ανακηρύσσω album της χρονιάς το "SOFT BULLETIN" των FLAMING LIPS (που πρέπει να κυκλοφόρησε σχεδόν μια δεκαετία πριν-ψέματα, το 1999) γιατί έτσι μου'ρθε και το ξανακούω συνέχεια τις τελευταίες μέρες της χρονιάς, γιατί είναι ένα από τα πιο βλαμμένα (με την καλή έννοια) συγκροτήματα που έχουν βγεί ποτέ, ικανά να εκμηδενίσουν την απόσταση ανάμεσα στους Bee Gees και τους Black Flag σε δευτερόλεπτα, γιατί έχουν το πιο ροζ site, γιατί παίζουν ψυχεδέλεια ( ή τελοσπάντων μια δική τους ψυχεδέλεια) κι εγώ που σιχαίνομαι την ψυχεδέλεια κάθομαι και τους ακούω σαν χαζό, γιατί αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω την μουσική τους θα έλεγα ότι είναι σαν " Το πλοίο της αγάπης" στο εξώτερο διάστημα ή η αισοδοξία σαν όπλο σε κάθε τι κακό και γιατί αν είμαστε ποτέ τυχεροί και τους δούμε εδώ, μπορεί να καταλήξουμε σε κανένα πάρκινγκ να παίζουμε όλοι μουσική από τα κασσετόφωνα των αυτοκινήτων μας (να θυμηθώ να πάρω ένα) υπό την διέυθυνσή τους.
ΚΑΙ Ο (ΑΛΛΟΣ;) ΚΟΣΜΟΣ
Τι είπαμε ότι βγήκαμε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ; Ο Αργύρης Καμπούρης καθάρισε πάλι; Η Βόρεια ή η Νότια Κορέα έκανε πυρηνική δοκιμή; Ο Μιλόσεβιτς πέθανε φυσιολογικά ή κάποιος έβαλε το χέρι του; Θα εκτελέσουν τον Σαντάμ; Εκείνες τις υποκλοπές τις ξεχάσαμε όπως και την γρίπη των πτηνών; Γιατί σταμάτησε ο Χαρδαβέλλας να πηγαίνει στο "χωριό του θανάτου" προσφέροντας τόσο ωραία ψυχαγωγία στον τηλεθεατή και τόση ξεφτίλα στις οικογένειες των πέντε κυνηγών; Λες να απαγορευτεί το κυνήγι μετά απ' αυτό;(ναι καλά! άκου εσύ τους Smiths σου και σκάσε) Θα μπορέσει ποτέ το Ιράκ να ζήσει ειρηνικά ή θα έχουμε εγκαταλείψει τον μάταιο αυτό κόσμο; Η ήπειρος πάντως που δεν θα μπορέσει ποτέ να ζήσει ειρηνικά με μας πάνω απ' το κεφάλι της είναι η Αφρική. Στιγμες ενος κόσμου στα όριά του, θέματα συζήτησης γύρω από το δύστυχο πτηνό (ή θηλαστικό) στο τραπέζι ή από τα γεμάτα ποτήρια των μπαρ. Αν ξανακούσω για άλλη μια κοινωνική επανάσταση και περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαίς (και να κλαίς πολύ) θα ξεράσω. 'Οπως είπε και ο/η emptyscreen κάποια στιγμή το καλοκαίρι οι πραγματικοί επαναστάτες αυτού του κόσμου είναι οι άνθρωποι που γαμιούνται κάθε μέρα στη δουλειά και μετά κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν να φάνε.
Έτσι λοιπόν ως προνομιούχος φλώρος, το μόνο που σκέφτομαι ότι μπορεί να κάνει ο καθένας μας, είναι να πάρει μια θέση σ' αυτή τη ζωή κι αν η θέση των διπλανών μας φαίνεται περίεργη, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους φάμε. Αν δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε με τους κοντινούς μας ανθρώπους, πόσο ψώνια μπορεί να είμαστε και να νομίζουμε ότι θα σώσουμε τον κόσμο με τις αμπελοφιλοσοφίες μας;΄
ΑΙ ΕΥΧΑΙ
Αυτά! Με τις λίστες ξεμπέρδεψα σχετικά εύκολα, με την ανασκόπηση ακόμα πιο εύκολα. Αγαπητά διαδικτυακά (και μη) όντα, αν δεν τα ξαναπούμε, σας εύχομαι καλή χρονιά, ειρήνη υμίν και ημίν και μια υπέροχη ζωή!

A Spoonful Weighs A Ton - The Flaming Lips

I want a little bit, I want a piece of it...........

2006-12-24T08:49:00.000-08:00

Μπαίνουμε βράδυ μ' ένα φίλο σ' ένα μέρος στην πόλη που υποτίθεται ότι έχουν ωραίο ιταλικό φαγητό για να φάμε μια μακαρονάδα. Μπαίνουμε (και μένουμε άναυδοι) στην αίθουσα δείπνου του Τιτανικού πριν το ναυάγιο με όλους τους πολυελαίους και τα πιατικά.
Καθόμαστε σ' ένα στενό μικρό τραπεζάκι δίπλα σε άλλους ναυαγούς και παραγγέλνουμε μια σαλάτα, μια ποικιλία άγριων μανιταριών, κάτι κανελόνια γεμιστά με πράσο εκείνος και κάτι νιόκι εγώ - και καλά φρέσκα.
ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ
1. Εγώ το πόδι μου στην Ιταλία δεν το έχω πατήσει, αλλά αν τα ζυμαρικά ήταν φρέσκα, τότε ο Παζολίνι καταγόταν από το Cleveland και ήταν γείτονας των ( γονιών των ) Nine Inch Nails. Επίσης θαύμαζε πολύ την μουσική τους.
2. Η ποικιλία άγριων μανιταριών μάλλον είχε εξαγριωθεί από την μεταχείρισή της στα χέρια του σεφ και αποτελούνταν από τα εξής δύο είδη: πλευρότους (μη μας πούνε και γύφτους) και τα άλλα τα στρογγυλά μικρά που βρίσκεις σε κάθε μανάβικο.
3. Η σαλάτα μάλλον προαισθάνονταν το επερχόμενο ναυάγιο και είχε βουλιάξει και μαραζώσει σε βαθμό μη αναστρέψιμο (καθόλου δεν μου είχε αρέσει αυτή η ταινία).
4. Με λίγα λόγια το μόνο που άξιζε ήταν το κρασί γιατί δεν ήταν δικό τους και γι' αυτό ήπιαμε ένα μπουκάλι να συνέλθουμε.
5. Για όλο αυτό το δυσπερίγραπτο πράγμα πληρώσαμε 78 €.
Νομίζω όμως ότι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο απ' όλα ήταν ότι η πλειοψηφία των θαμώνων ήταν λες και είχε έρθει να τσιμπήσει κάτι στα γρήγορα, να φανεί και να δώσει ένα σκασμό λεφτά γι αυτό και μετά να φύγει τρέχοντας για να προλάβει τον Ρέμο που βγαίνει.
Δεν έχω τίποτα με τον Ρέμο απλώς μάλλον δεν τρώμε τα ίδια πράγματα(αυτός αν θυμάμαι καλά έχει ξεσκιστεί στα πατατάκια), επίσης σιχαίνομαι όλο αυτό το hype με το φαγητό, όταν στο μυαλό μου εμένα το καλό ιταλικό σημαίνει γαβάθες με μακαρόνια, που ο σερβιτόρος ρίχνει την παρμεζάνα άπό πάνω με το χέρι κι η Sofia Loren μαγειρεύει ξυπόλητη στην κουζίνα. Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι γνώστης της καλής κουζίνας, πως να το ισχυριστώ όταν στο σπίτι μου μαγειρεύω σχεδόν μόνο τραχανά και μακαρόνια και τις μισές φορές δεν τρώγονται; Τουλάχιστον εμένα οι φίλοι μου δεν μου πληρώνουν το φαγητό (αν και θα' πρεπε γιατί τέτοιες αηδίες που θα τις ξαναφάνε;)
Επειδή λοιπόν μέρες που είναι, το φαγητό φαίνεται να απασχολεί πολυ κόσμο (στην πραγματικότητα απασχολεί πολύ περισσότερο απ' ότι φανταζόμαστε, αλλά ασε...μέρες που είναι) μήπως να γίνουμε λίγο πιο συνειδητοποιημένοι στο τι θέλουμε και στο τι πρέπει να θέλουμε; Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

March Of The Pigs - Nine Inch Nails

Χωρίς τίτλο ή από το δωμάτιο της Εύας

2006-12-23T09:44:00.000-08:00

Let the children loose it, let the children use it, let all the children boogie.......

2006-12-21T05:40:00.000-08:00

Κυριακή βράδυ σ'ένα αυτοκίνητο τέσσερις φίλοι, διασχίζουν τους δρόμους της πόλης. Ακούνε ραδιόφωνο και λένε μαλακίες και αστεία που μόνο αυτοί τα καταλαβαίνουν γιατί αλλιώς δεν θα' τανε φίλοι. Ξαφνικά στο ραδιόφωνο πέφτει ένα κομμάτι που το ξέρουν καλά.
Αρχίζουν λοιπόν να τραγουδάνε όλοι μαζί κοιτώντας ψηλά τον ουρανό κι ελπίζοντας ότι κάτι θα δούνε. Το τι είδε ο καθένας από τους τέσσερις μόνο αυτός το ξέρει, από κει που ήτανε όμως να γυρίσουν σπίτια τους μέσα στην κατάθλιψη για την εβδομάδα που ξεκινούσε, βγήκανε έξω και στριφογυρίσανε σ' όλη την μίζερη, παλιωμένη, συντηρητική βρωμόπολή τους. Εκείνο το βράδυ, τους φάνηκε ότι έλαμπε ολόκληρη σαν κάποιος από ψηλά να την είχε βουτήξει στη χρυσόσκονη.

Starman - David Bowie

But we know pleasure is not that simple...........

2006-12-15T02:07:00.000-08:00

Το προηγούμενο Σάββατο, το χωριό μετακόμισε στην πρωτεύουσα για να δει την παράσταση της χρονιάς. Το "2" του Δημήτρη Παπαιωάννου. Του χωριού του άρεσε αυτό που είδε (αν και κατά τη γνώμη μου ο "Δράκουλας" ήταν άπαιχτο) αυτό που δεν ξέρει είναι τι περίμενε να δει πολύς κόσμος που πήγε εκεί. 'Εγκυροι κουτσομπόληδες συγχωριανοί με πληροφόρησαν ότι τουλάχιστον δύο άτομα την έκαναν με ελαφρά (αλλά πολύ διακριτικά) πηδηματάκια προς τη μέση της παράστασης. Μάλλον περίμεναν τα άρματα να ξεκινήσουν αλλά τελοσπάντων, περί ορέξεως......
Κατά τ' άλλα το χωριό πέρασε πολύ ωραία το διήμερο στην πρωτεύουσα. Θαύμασε τα δύο και τρία και τέσσερα παιδιά της παράστασης, ξεναγήθηκε στο ανακαινισμένο ΠΑΛΛΑΣ (τελευταία φορά που μπήκα εκεί μέσα έπαιζε ο Lou Reed-ωραίες εποχές!), πήγε σε γενέθλια φίλων κι ανακάλυψε το bar CLOSER (με σήμα την τουρμπίνα), ήπιε τα κέρατά του, δεν έμαθε για τον θάνατο του Pinochet παρά μόνο μια μέρα μετά (και στεναχωρήθηκε που πέθανε ο παππούλης πριν προλάβει η δικαιοσύνη ν' απλώσει χέρι πάνω του-αν το άπλωνε ποτέ) και κυρίως ξεκουράστηκε γιατί το χωριό στο χωριό κοντεύει να τα παίξει.
Οι απλές απολαύσεις της ζωής, να βγαίνεις με φίλους έξω, ν' ακούς ωραία μουσική, να βλέπεις πράγματα που δεν αισθάνεσαι ότι σε προσβάλλουν, να χαίρεσαι τελοσπάντων ότι συμβαίνει τη στιγμή που συμβαίνει. Θα μπορέσουμε ποτέ να το καταλάβουμε αυτό; ( Μη με παρεξηγείτε, είπαμε, περνάω περίοδο ρομαντισμού).

Nemesis - Shriekback

Close your eyes and think of someone you physically admire and let me kiss you........

2006-11-28T02:19:00.000-08:00

Περνάω μια περίοδο ρομαντισμού. Δεν ξέρω γιατί, ίσως φταίει που βραδιάζει νωρίς, ίσως γιατί πολύ κούραση έχει πέσει τελευταία, και νομίζω ότι οι 24 ώρες της μέρας δεν φτάνουν, με το που πέφτω να κοιμηθώ θέλω να σκέφτομαι παραλίες, καλοκαίρια και μακρόσυρτα φιλιά ( για να μην τρελαθούμε κι εντελώς διαβάζω και τον τελευταίο Rankin και πολύ μου αρέσει).
Επίσης δεν ξέρω γιατί όποτε ακούω τους Smiths και κατ'επέκταση τον Morrissey η μουσική τους γίνεται το soundtrack μιας εικόνας. Ένα ζευγάρι που φιλιέται σε μια ταράτσα ενω ξημερώνει μετά από ένα φοβερό πάρτυ, όπου έχουν γίνει τα πάντα. Από sex & drugs μέχρι φόνοι σε σκοτεινές γωνίες.
Ο Morrissey ήρθε κι έδωσε δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, το όνομά του γράφτηκε λάθος στις αφίσες και τα εισιτήρια κι εγώ που δεν τον είχα ξαναδεί και περίμενα έναν αμίλητο στριμμένο επί σκηνής, που με το παραμικρό θα τσαντιζόταν, θα μας έφτυνε και θα'φευγε, είδα έναν γενναιόδωρο κι έξυπνο άνθρωπο, που όσο κι αν θέλει να το κρύψει και να το παίζει υπεράνω παραμένει πολύ συναισθηματικός (για να μην πω την απαγορευμένη λέξη "ευαίσθητος"). Μου άρεσε πολύ, η μπάντα του έπαιξε φοβερά, ο ίδιος άλλαξε τέσσερα πουκάμισα (το τελευταίο, ένα εξαιρετικό ροζάκι, το πήρε τυχερός fan των πρώτων σειρών), είχε πολύ χιούμορ και τελικά μας έπεισε ότι there is a light that never goes out.
Άντε και το τραγικό συναίσθημα της ζωής ας περιμένει μέχρι αύριο.

Let Me Kiss You - Morrissey

ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 7

2006-11-16T04:33:00.000-08:00

Πριν μια βδομάδα, η Χριστίνα είδε στην τηλεόραση μία εκτέλεση δι'απαγχονισμού (πραγματική, όχι αυτές των έργων). Αναστατώθηκε πολύ όπως ήταν φυσικό, αηδίασε με το ανθρώπινο είδος για άλλη μια φορά και το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί καλά. Στριφογύριζε για αρκετή ώρα, η αναπνοή της κοβόταν, κρύος ιδρώτας την έλουζε, μέχρι που δεν άντεξε άλλο, σηκώθηκε στα μαύρα μεσάνυχτα, πήρε το σκύλο της αγκαλιά και ξαναπροσπάθησε. Πέρασε μια φριχτή νύχτα. Τις ελάχιστες ώρες που κατάφερε να κλείσει τα μάτια της έβλεπε εφιάλτες, τον έναν μετά τον άλλον. Διαμελισμούς, τουφεκισμούς, βασανιστήρια, το Ιρακ να βομβαρδίζεται κι εκείνη να τρέχει μέσα σε φλεγόμενους δρόμους. Όλη η φρίκη της ανθρωπότητας πέρασε μέσα σ'αυτό το μικρό διάστημα. Τα ξημερώματα σηκώθηκε κουρέλι κι αυτή κι ο σκύλος της, που καταλαβαίνοντας τα πάντα, ούτε κι εκείνος ησύχασε. Έβαλε λίγη μουσική, κάθισε στο σαλόνι να χαλαρώσει κι αποφάσισε ότι καλύτερα να της κοβόταν το χέρι παρά να ξαναβάλει ειδήσεις στην τηλεόραση.
Δυο ώρες μετά κι αφού κάπως είχε ηρεμήσει, σηκώθηκε και πήγε να μαγειρέψει. Στο δρόμο για την κουζίνα κατάλαβε οτι κάτι δεν πήγαινε καλά. Συνειδητοποιήσε οτι παρ'όλο που χθες είχε δει ολόκληρο ντοκυμαντέρ του οποίου οι φοβερές εικόνες της εκτέλεσης είχαν εντυπωθεί πεντακάθαρα στη μνήμη της, δεν θυμόταν τίποτε άλλο. Δεν θυμόταν σε ποια χώρα είχαν γίνει ολα αυτά, δεν θυμόταν για ποιό λόγο είχαν κρεμάσει τους συγκεκριμένους, δεν θυμόταν ποιός είχε μιλήσει, τίποτα, τίποτα απολύτως πέρα από την αποτρόπαιη πράξη, τα μπλαβιασμένα πρόσωπα των κρεμασμένων και τα σώματά τους να αιωρούνται άψυχα, σαν κλαδάκια στον αέρα.
Δεν μαγείρεψε, δεν έκανε τίποτα. Όλη την υπόλοιπη μέρα την πέρασε με τις πιτζάμες στο σπίτι, προσπαθώντας να θυμηθεί και κατάλαβε οτι υπήρχαν και πολλά άλλα πράγματα που δεν θυμόταν. Η διεύθυνση του πατρικού της σπιτιού(ένας ποιητής, ποιός;), το όνομα της κολλητής της στο δημοτικό(αφού μιλάμε που και που με την......), ο αριθμός του αυτοκινήτου της (τον έμαθα απ'έξω με το που το αγόρασα), η δασκάλα της στο γυμναστήριο( από μια άλλη χώρα, από ποιά;). Στοιχεία που δεν φαινόταν με την πρώτη ξεχασμένα αλλά της ήταν αδύνατο να τα ανασύρει στην πραγματικότητά της, λες και κάποιες γραμμές επικοινωνίας με τη μνήμη της είχαν κοπεί.
Αφού πέρασε ο πρώτος πανικός αποφάσισε να δώσει στον εαυτό της μια ευκαιρία. Δεν έβλεπε κάθε μέρα τέτοια πράγματα, ίσως να της είχαν προκαλέσει μια μορφή σοκ. Ίσως αν ηρεμούσε λίγο και κοιμόταν κανονικά το επόμενο βράδυ, να διορθωνόταν η κατάσταση. Μετά γύρισε και κοίταξε τον σκύλο της. Δεν την κοιτούσε, περιμένοντας να παίξουν ως συνήθως. Τώρα κοιτούσε κάπου μέσα στο σπίτι, κοντά στο έπιπλο της τηλεόρασης αλλά δεν μπορούσε να προσδιορίσει που. Ούτε μπορούσε να προσδιορίσει τι ήταν αυτό που του είχε τραβήξει τόσο πολύ την προσοχή, αφού δεν φαινόταν τίποτα. Εκείνος όμως συνέχιζε να κοιτά με όρθια αυτιά, την ουρά μαζεμένη και τη γλώσσα να εξέχει από το στόμα του (ο σκύλος μου τρέμει, φοβάται, τι φοβάται;) .
Σηκώθηκε πήγε κοντά του και του χάιδεψε απαλά το κεφάλι. Το σκυλάκι τινάχτηκε, γύρισε, την κοίταξε κι έβαλε την γλώσσα του μέσα. Κούνησε χαρούμενα την ουρά του κι έτρεξε να φέρει το παιχνίδι του. Η Χριστίνα πλησίασε την περιοχή που κοιτούσε γύρω από την τηλεόραση, αλλά δεν είδε τίποτα. Μάλλον κι εκείνος ο καημένος τα'χε παίξει από το περιπετειώδες βράδυ.
Οι ώρες κύλησαν ήρεμα μέχρι το βράδυ. Δεν τόλμησε να ανάψει την τηλεόραση, ούτε καν να βάλει μια ταινία για να δει. Ήταν σαν η συσκευή να εξέπεμπε κάτι απροσδιόριστα κακό κι όποτε τύχαινε να πέσει το βλέμμα της εκεί αισθανόταν να ανατριχιάζει ελαφρά.
Όλη τη μέρα ο σκύλος της καθόταν ήρεμα δίπλα της. Δεν γάβγισε, ούτε σηκώθηκε να παίξει και κυρίως ούτε αυτός πλησίασε την τηλεόραση. Κατά τις 10 το βράδυ, σηκώθηκε ζαλισμένη από τον καναπέ. Διάβαζε όλη μέρα και το μόνο που είχε καταφέρει να φάει ήταν δυό φρυγανιές κι ένα πορτοκάλι. Αναρωτήθηκε μήπως μαγείρευε τίποτα αλλά βαριόταν, άσε που ούτε που ήθελε να το σκέφτεται ότι δεν θυμόταν σε ποιό ντουλάπι ήταν τα μακαρόνια ή σε ποιό συρτάρι τα μαχαιροπήρουνα.
Στάθηκε μπροστά στην μπαλκονόπορτα, την άνοιξε λίγο, ανάπνευσε τον καθαρό αέρα κι έριξε μια ματιά στα γύρω σπίτια. Ησυχία επικρατούσε στην περιοχή και μόνο κάπου από μακρυά ακουγόταν αχνά μουσική. Ένα πασίγνωστο κομμάτι, το οποίο φυσικά δεν θυμόταν.
Ζούσε σε μια ήρεμη περιοχή της πόλης με πολύ πράσινο, που ταίριαζε στην μοναχικότητά της και την βοηθούσε να αποτοξινώνεται από την επαφή με τον κόσμο που απαιτούσε η δουλειά της. Μερικές φορές σκεφτόταν πόσο μπορεί να της έλειπε ένας σύντροφος, να μοιράζεται μαζί του τα μικρά χαζά πράγματα της κάθε μέρας, αλλά από την άλλη πίστευε βαθιά μέσα της οτι όταν ερχόταν η ώρα του, θα γινόταν κι αυτό.
Πήρε μια τελευταία βαθιά αναπνοή, άφησε έναν αναστεναγμό κι έκλεισε την πόρτα. Γύρισε προς τα μέσα και είδε κάτι μαύρο να χύνεται από την τηλεόραση. Ο σκύλος της στεκόταν μπροστά του με ορθωμένο το τρίχωμα, σαν να ήταν καρφωμένος στο πάτωμα και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Το στόμα του ήταν ανοιχτό αλλά δεν έβγαινε κανένας ήχος κι η καταραμένη συσκευή έβγαζε συνέχεια αυτό το πηχτό αηδιαστικό πράγμα σαν ξεχειλισμένο σιφόνι και απλώνονταν στο πάτωμά της.
Η πρώτη της σκέψη ήταν να σώσει τον σκύλο της. Ούτε να φοβηθεί δεν πρόλαβε και όρμησε τρέχοντας προς το μέρος του, αλλά από τη βιασύνη της, γλίστρησε κι έπεσε μέσα στη λίμνη του υγρού. Το πράγμα την τύλιξε ολόκληρη, αφήνοντας μια ανατριχιαστική ζέστη στο δέρμα της. Στην αρχή δεν μπορούσε να δει τίποτα, ήταν σαν κάποιος να της είχε τύλίξει τα μάτια με μαύρη γάζα και σαν μια δίνη να την τραβούσε στον πάτο από....κάτι- τι; Συνειδητοποίησε όμως ότι παρόλο που βούλιαζε μέσα στο υγρό, ανέπνεε κανονικά (όσο κανονικά μπορεί να αναπνέει κάποιος που τα' χει παίξει από το φόβο του) και την πλημμύριζε μια φοβερή διαύγεια. Ξαφνικά όλες οι ξεχασμένες λεπτομέρειες της μέρας ήρθαν στο μυαλό της με τρομακτική ταχύτητα( Βαλαωρίτου-Λίνα-ΝΑΒ 3814-Χιλή-ντουλάπι τέρμα δεξιά-πρώτο συρτάρι-"Eleanor Rigby" ) και σαν κάτι να τραβήχτηκε πίσω στο κεφάλι της κι άρχισε να βλέπει καθαρά.
Το πρώτο πράγμα που είδε ήταν μια μαύρη κουρτίνα μπροστά της. Βρισκόταν ξαπλωμένη σ'ένα περίεργα μαλακό μαύρο πάτωμα ενός μαύρου δωματίου (ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τον χώρο) και κοίταζε προς τη μαύρη κουρτίνα. Άνοιξε το στόμα της να ουρλιάξει αλλά παρά την πίεση που αισθάνθηκε στα πνευμόνια της, δεν άκουσε τίποτα. Το μόνο που μπορούσε ν' ακούσει ήταν οι σκέψεις της που τρέχαν σαν τρελές στο κεφάλι της κι ο σκύλος της που γαύγιζε αλλά δεν φαινόταν πουθενά.
Τα μάτια της δάκρυσαν, περισσότερο απ' όλα μάλλον αυτό την στεναχωρούσε, οτι δεν ήξερε που βρισκόταν ο σκύλος της και τι τραβούσε κι εκείνος, αλλά τα δάκρυα πάγωσαν καθώς το γαύγισμα σταμάτησε απότομα κι η κουρτίνα άρχισε σιγά-σιγά να τραβιέται.
Αυτό που βγήκε από την κουρτίνα ήταν μάλλον άνθρωπος, αποφάσισε η Χριστίνα, αλλά ήταν μάλλον ένας ανατριχιαστικός άνθρωπος. Ήταν πολύ ψηλός, φορούσε ένα μαύρο πράγμα που δεν φαινόταν τι ακριβώς ήταν κι έτσι το μόνο που διέκρινε καθαρά ήταν το πρόσωπό του, που λες και περιφέρονταν μόνο του στο σκοτάδι. Δεν μπορούσε να πει αν ήταν άντρας ή γυναίκα κι αυτό για τη Χριστίνα ήταν πολύ ανατριχιαστικό.
Δεν μπορούσε να θυμηθεί από που ξεκινούσε αυτός ο παράλογος φόβος όταν δεν μπορούσε να ξεχωρίσει το φύλο. Ίσως επειδή μικρή είχε δει κρυφά το "Dressed To Kill" και από τότε δεν μπορούσε να το ξεχάσει, ίσως από κάτι άλλο που δεν μπορούσε να το προσδιορίσει αλλά υπήρχε σαν τσίμπημα στο πίσω μέρος του μυαλού της.
Το πλάσμα την πλησίασε με μαλακές κινήσεις, σαν να κολυμπούσε μέσα στο χώρο. Η Χριστίνα άνοιξε πάλι το στόμα της κι άρχισε να βγάζει το άηχο ουρλιαχτό. Μπορεί να μην άκουγε τη φωνή της, ήταν όμως μια ανακούφιση ακόμα κι αυτό. Το πλάσμα έσκυψε πάνω της και την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια, χαμογελώντας σαρδώνια. Για μια στιγμή η Χριστίνα θα ορκιζόταν ότι ήταν άντρας με μεηκαπ, αλλά μετά η έκφραση και η κίνηση του κεφαλιού άλλαξε σε απόλυτη θηλυκότητα, έκλεισε τα μάτια, τα ξανάνοιξε και δυό χέρια με μαύρα νύχια βγήκαν από κάποιο σημείο των ρούχων του και απλώθηκαν στο πρόσωπό της. Έκλεισε τα μάτια της. Μπορούσε τώρα να καταλάβει το πλάσμα να τραγουδάει μέσα στο κεφάλι της. Στο δωμάτιο δεν ακουγόταν ούτε ψίθυρος αλλά στο μυαλό της γινόταν πάρτυ με Beatles κι ήταν τέτοια η χαρά της που μέσα σ' όλη αυτή την ξένη μαυρίλα άκουγε κάτι γνώριμο, που αν μπορούσε θα είχε αρχίσει κι αυτή να τραγουδάει, αλλά αντί γι αυτό προτίμησε να λιποθυμίσει από ανακούφιση.
Όταν ξύπνησε ήταν πεσμένη στο πάτωμα μπροστά στην τηλεόραση κι ούτε ίχνος από αυτά που είχε δει. Της πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να χτύπησε το κεφάλι της πέφτοντας, αλλά σηκώθηκε όρθια, είδε το σκύλο της δίπλα να την κοιτά χαρούμενος και κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πια να μιλήσει, αλλά δεν την ένοιαζε καθόλου, μέσα της άκουγε πια τα πάντα και δεν χρειαζόταν να φοβάται τίποτα. Πήγε στο μπάνιο, άνοιξε ένα ντουλαπάκι κι άρχισε να ψάχνει βιαστικά. Όταν το βρήκε, το πήρε μαζί της, πήγε στο καθιστικό, πήρε το σκύλο της, έκατσε στον καναπέ μαζί του κι άρχισε να βάφει τα νύχια της μαύρα.

It' s a matter of trust.....................

2006-11-09T04:04:00.000-08:00

"-Do you trust me?
-If you trust me first! "

Adrienne Shelly R.I.P.

You Don't Care About Us - Placebo

I've got the power - Getting kinda heavy............

2006-11-07T03:59:00.000-08:00

πιθανός υπότιτλος: " Αρχή άνδρα δείκνυσι" (σας υπόσχομαι: ο Δυνατά κι Ελληνικά κι εγώ, ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ)

....πράγμα που σημαίνει ότι μόλις μας δοθεί ένα μικρό κομμάτι εξουσίας, δύναμης, ένα βήμα λόγου τέλοσπάντων, φροντίζουμε όλοι να γίνουμε ρόμπες όσο πιο ξεκούμπωτες μπορούμε και να ξεκουμπώσουμε και όσες πιο πολλές από τις ρόμπες των διπλανών μας, γιατί η κατσίκα ή ο γάιδαρος ή κι ο ίδιος ο γείτονας δεν μπορεί να ζει ενώ η δική μου μεριά πεθαίνει. Ορμάτε παιδιά! Φάτε τον γείτονα!
Αυτό που ξεχνάμε να συνειδητοποιήσουμε είναι οτι μεταξύ των δύο αποφασιστικών γεγονότων της ύπαρξής μας (γέννηση-θάνατος) μεσολαβούμε εμείς (Μαρία βγαίνεις!) ως ζωή και όχι ως επίδειξη δύναμης ("θα σε σκίσω ρε πούστη", "ξέρεις ποιός είμαι γω;" και άλλα τέτοια γραφικά). Μήπως είμαστε αφηρημένα όντα;

The Power - Snap

We slip through the streets while everyone sleeps.......

2006-10-23T06:32:00.000-07:00

Την Iggy τη βρήκαμε πριν από περίπου δέκα μέρες. Την βγάλαμε Iggy γιατί το ένα της πόδι ήταν χτυπημένο άσχημα, δεν λύγιζε με τίποτα και φαινόταν μακρύτερο από το άλλο. Κατά τ'άλλα και αν εξαιρέσεις μια μικρή αφυδάτωση, φαινόταν μια χαρά. Είπαμε με τον κτηνίατρο(ξέχασα να πω ότι η Iggy ήταν γατάκι, κοντά τεσσάρων μηνών) να περιμένουμε λίγες μέρες να πάρει τα πάνω της και μετά να δούμε αν μπορούσε να την εγχειρήσει γιατί ήταν και πολύ μικρή. Η Iggy φαινόταν πραγματικά να παίρνει τα πάνω της αλλά μας ξεγέλασε όλους και προχθες το βράδυ μετά από μια πραγματικά άθλια μέρα που είχε μεταμορφωθεί από γατί σε σκελετό, πέθανε στην αγκαλιά μου στον καναπέ του σπιτιού ενώ βλέπαμε μαζί το Batman Begins. Η μόνη παρηγοριά είναι ότι τουλάχιστον δεν πέθανε μόνη της στο κτηνιατρείο και ότι μέχρι λίγα λεπτά πριν το μοιραίο, γουργούριζε συνέχεια. Αυτό που θέλω να πω είναι οτι η Iggy ήταν καλή και θαρραλέα γάτα (κι οτι αυτό το post με δυσκολεύει αφάνταστα) και χάρηκα που τη γνώρισα έστω κι αυτό το λίγο. Πείτε με χαζό, αλλά πιστεύω στις καλές σχέσεις ανθρώπων και ζώων.
Πριν μερικές ημέρες μιλούσαμε με την aderfi(.blogspot.com) για έναν ιστορικό γάτο που πέρασε. Τον Ζαχαρία, ο οποίος πέθανε από καρδιά σε όχι πολύ βαθιά γεράματα, αλλά με χίλια δυο προβλήματα υγείας από τις καταχρήσεις (ήταν εξαιρετικά μπερμπάντης ο μακαρίτης) και μετά σκεφτόμουν όλα τα γατιά που πέρασαν, κάποια από αυτά ζήσανε, κάποια όχι, κάποια σηκωθήκανε και φύγανε και άλλα ζούνε ακόμα κοντά μας και τους διαφορετικούς τους χαρακτήρες και πόσο ΔΕΝ είναι ίδια με τους ανθρώπους. Μη με παρεξηγείτε, δεν είμαι μισάνθρωπος (δεν μου άρεσε ποτέ ο Steppenwolf αλλά αυτό είναι θέμα άλλου post) αγαπάω τους ανθρώπους, εμάς, αυτά τα περίεργα πλασματάκια που νομίζουμε ότι έχουμε το ακαταλόγιστο, αλλά νομίζω ότι τα ζώα έχουν μια γνώση κι ένα σεβασμό στη ζωή, στην ύπαρξη, που ο άνθρωπος θέλει πολύ δουλειά για να τον αποκτήσει.
ΤΟ ΣΚΛΗΡΟ ΣΗΜΕΙΟ: Δεν κατάφερα να θάψω την Iggy, κατέληξε τυλιγμένη στο πουλόβερ μου σ' ένα κουτί παπουτσιών, έρμαιο της ανακύκλωσης. Έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω στην επόμενη ζωή, στο μετά. Νομίζω οτι όταν τελειώσουμε από "εδώ" δεν θα πάμε "αλλού" και σημασία έχει τι αφήνει πίσω του ο καθένας, το ίχνος του, το μικρό κομμάτι της ζωής "εδώ" που του αναλογεί, την κόλαση και τον παράδεισό του.Πιστεύω οτι με κάποιον τρόπο, όλοι κάτι αφήνουμε. Η Iggy μας άφησε πολλά.

Να προτείνω κάτι για διάβασμα; "Η γάτα μέσα μας" του William S. Burroughs (εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ). Μου αρέσει πάρα πολύ ο Burroughs, τον θεωρώ πολύ σημαντικό συγγραφέα. Μετά από αυτό το βιβλίο, τον αγάπησα κιόλας.

The Lovecats - The Cure

Nothing ever burns down by itself, every fire needs a little bit of help.......

2006-10-16T04:08:00.000-07:00

Την Κυριακή των εκλογών ξυπνάω νωρίς το μεσημέρι. Το προηγούμενο βράδυ ήμασταν σ' ένα μπαρ όλοι οι ξενιτεμένοι ετεροδημότες που γύρισαν στη γενέτειρα αποφασισμένοι να τα χώσουν στην εξουσία και να ρίξουν τους μέχρι τότε νομάρχη και δήμαρχο ( ακόμα παίζεται αν πετύχαμε ως προς το ήμισυ το στόχο). Μπαίνω να κάνω ένα ντουζ για να αισθανθώ άνθρωπος ξανά και με το που βγαίνω, χτυπά το τηλέφωνο.
- Καλημέρα, μου λέει μια ενθουσιώδης και ΠΟΛΥ νεανική φωνή, θέλετε να πάρετε μέρος σ' έναν διαγωνισμό, να απαντήσετε μία ερώτηση και να κερδίσετε ένα SONY laptop τελευταίας τεχνολογίας;
- Όχι ευχαριστώ, απαντάω.
- Είστε πουτάνα!!!!!
Αυτό που με ισοπέδωσε ήταν ο πληθυντικός. Θα σε βρίσω με το γάντι, γιατί είμαι μόνο 8 χρονών και μου έχουν μάθει να μιλάω σωστά σε όλους τους (εχθρούς) ενήλικες. 'Ολη την υπόλοιπη μέρα το θυμόμουν και γελούσα. Μετά μαζευτήκαμε οι προαναφερθέντες ετεροδημότες, για να δούμε τα αποτελέσματα και κάπως κόπηκε το γέλιο γιατί βγάλαμε για άλλη μια φορά τον νομάρχη που μας αξίζει. Έτσι το μόνο που έμεινε ήταν ένα χαρούμενο reunion, μια γλυκιά φάρσα και η ελπίδα οτι αυτή η πόλη ΔΕΝ θα βγάλει ξανά τον ίδιο δήμαρχο. Με τέτοια νέα γενιά που περιμένει πότε θα φύγουν οι δικοί της για να πάνε να ψηφίσουν, ώστε να βάλει την απόκρυψη και ν' αρχίσει τα τηλέφωνα σε αγνώστους, ομολογώ ότι οι ελπίδες μου έχουν αναπτερωθεί.

Give The Anarchist A Cigarette - Chumbawamba

You can crush us, you can bruise us but you'll have to answer to........

2006-10-13T05:16:00.000-07:00

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ - ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2006!!!!

Το υπερθέαμα ξεκίνησε.

Το ζήτημα είναι, ΕΜΕΙΣ τι θα κάνουμε;

Guns Of Brixton - The Clash

Goin' to the chapel and we're gonna get ma-a-arried.....

2006-10-09T05:57:00.000-07:00

Στεκόταν μπροστά στη βιτρίνα του κοσμηματοπωλείου και κοιτούσε συλλογισμένη τα δαχτυλίδια. Σ' ένα μήνα παντρευόταν κι ακόμα δεν είχαν διαλέξει βέρα. Για την ακρίβεια εκείνη είχε διαλέξει, ο Λάκης όμως, ο μέλλων γαμπρός όλο προφασιζόταν οτι είχε του κόσμου τις δουλειές και δεν προλάβαινε να κοιτάξει. Στο τέλος για να την ξεφορτωθεί της είπε να του πάει μια φωτογραφία της βέρας που της άρεσε και θα βλέπανε. Σήκωσε το κινητό, εστίασε στο εν λόγω κόσμημα και το έβγαλε. Συνέχισε να κοιτά αφηρημένα τα υπόλοιπα για λίγο και μετά προχώρησε. Όποτε έβγαινε ήταν μόνη της. Ο Λάκης είχε μάλλον πολλές δουλειές και τα βράδια γυρνούσε πτώμα και βαριότανε να βγεί. Εκείνη πάλι δεν είχε καμμιά δουλειά . Ίσως γι' αυτό κι αποφάσισε να παντρευτεί. Στην αρχή όταν της το είπε, την έπιασε μια τρελή χαρά, επιτέλους θα σταματούσε να βαριέται. Μετά συνειδητοποίησε οτι εξακολουθούσε να βαριέται και δεν είχε καν τον Λάκη δίπλα της μπας και το μοιραζότανε και λιγόστευε η βαρεμάρα. Άνοιξε το κινητό, πήγε στην φωτογραφία και την κοίταξε συλλογισμένη. Τώρα που την έβλεπε καθόλου δεν της άρεσε η βέρα. Έκλεισε το καπάκι και πέταξε το κινητό σ' έναν κάδο σκουπιδιών δίπλα της. Προχώρησε με γρήγορο βήμα και στο πρώτο πρακτορείο ταξιδιών που βρήκε μπροστά της, μπήκε μέσα. Πηγαίνοντας προς το γραφείο του υπαλλήλου, δεν μπορούσε να σταματήσει να χαμογελάει.
- Καλημέρα, είπε, θέλω να πάω στην Τασμανία.

Chapel Of Love - Dixie Cups

Saw things clearer once you were in my rearview mirror......

2006-10-03T02:59:00.000-07:00

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ 1: ΕΞΟΧΙΚΟ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ "ΤΑ ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ"

Ξύπνησα απότομα από μια στριγγλιά. Κάποια τραγουδούσε στο ραδιόφωνο για τον άχρηστο γκόμενό της που την μαχαίρωσε, την έσφαξε , της τρύπησε μ' ένα σουβλί την καρδιά κι άλλες τέτοιες φρίκες (και να θες ν' αγιάσεις....). Το λεωφορείο που ταξιδεύαμε όλη νύχτα έφτανε στον προορισμό του σε κανένα δεκάλεπτο κι ο οδηγός θεώρησε καλό να μας ξυπνήσει γλυκά, βάζοντας τον αγαπημένο του σταθμό στο τέρμα. Το κοιμισμένο λεωφορείο τινάχτηκε πανικόβλητο. Στις οθόνες έπαιζε τα τελευταία λεπτά του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" μόνο που η μουσική υπόκρουση ήταν α) μπουζούκια (κακοπαιγμένα) β) πιάτα που σπάγανε (επρόκειτο για live) και γ) η κεντρική αοιδός που ούρλιαζε χωρίς ούτε κι εκείνη να ξέρει τι ήθελε από τη ζωή της (την οποία μάλλον την εγκατέλειπε σιγά-σιγά). Οι κοπέλες που καθόταν πίσω μου αρχίσανε να βρίζουνε στα αγγλικά, η γηραιά κυρία δίπλα μου σταυροκοπήθηκε που παρά τον τρόμο φτάσαμε κι εγώ έκλεισα τα μάτια κι αποφάσισα να αγνοήσω την καρακαηδόνα και να θυμηθώ κάποιον πραγματικά καλλίφωνο.

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ 2: "ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΑΝΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ..."

Εκοσιτέσσερις ώρες πριν πρέπει να είχαμε μόλις πέσει για ύπνο αφού είδαμε τους Pearl Jam και μετά βγήκαμε μια βόλτα. Ήταν ένα υπέροχο βράδυ και νομίζω οτι ήταν η ωραιότερη ατμόσφαιρα που έζησα σε συναυλία ( θα εξαιρέσω τον Bowie που τον είχα δει σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από το δέος και τους Placebo που δεν είναι επιλογή, είναι αδυναμία). Ήταν σαν να έβλεπες τους κολλητούς σου να παίζουν και μετά τη συναυλία θα πηγαίνατε για μπύρες, μόνο που αυτοί οι κολλητοί παίζανε γαμάτα και καταφέρανε να κάνουνε τον κόσμο να βγεί δυόμισι ώρες μετά χαμογελώντας ατελείωτα. Μπορεί τα πρώτα χρόνια που οι Pearl Jam λατρεύονταν ως " μεσσίες του ροκ" ( τέτοιες αηδίες δεν μπορώ ν' ακούω) να πέρασαν ευτυχώς, ώστε να μπορούν να αποδείξουν και την αξία τους ως συγκρότημα. Και κατά τη γνώμη μας την αποδείξανε με τον καλύτερο τρόπο. Χωρίς εφέ, χωρίς πόζες, χωρίς τίποτα καταφέρανε να μας κάνουνε να χαρούμε που επιτέλους ήρθανε και που εμείς ήμασταν εκεί-μαζί.

Υ.Γ.1: Το ΑΕΚ-ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ που έπαιζε δίπλα, πόσο έληξε;
Υ.Γ.2: Ναι αδερφή μου είχατε δίκιο, το καλοκαίρι μας παρατάθηκε λίγο ακόμα.

Rearviewmirror - Pearl Jam

You' re still alive she said oh and do I deserve to be.....

2006-09-29T01:25:00.000-07:00

Δεν ξέρω αν οι Pearl Jam παίζουν ακόμα τα πρώτα τους τραγούδια. Μπορεί όπως πολλά συγκροτήματα να βαριούνται δικαιολογημένα εν μέρει να επιστρέφουν σε εποχές και καταστάσεις που έχουν περάσει ( οι Rolling Stones εξαιρούνται, μου δίνουν πάντα την εντύπωση οτι εξακολουθούν να ζουν στα ηρωικά 60ς ). Το Alive ήταν το πρώτο κομμάτι τους που άκουσα κι ενθουσιάστηκα αν και το image του συγκροτήματος με τα κολάν και τις βερμούδες από πάνω μου είχε φανεί κάπως( πάντα προτιμούσα τους Βρετανούς ως παρουσία). Τους θεωρώ όμως σημαντικό συγκρότημα, που ευτυχώς ξέφυγε από τα όρια του grunge, κι έβγαλε έναν τόσο ωραίο τελευταίο δίσκο. Άσε που μερικά κομμάτια τους με κάνουν να θέλω να χοροπηδάω ατελείωτα ( γέρος άνθρωπος) και μου θυμίζουν τον αδελφό μου μικρό σ' ένα πάρτυ να εξηγεί σε κατάσταση απόλυτης τύφλας σ' έναν γνωστό ότι" η μουσική είναι πανανθρώπινη" ( αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι αναφέρονταν στους Deep Purple που εγώ δεν τους πήγαινα μία). Αυτά τα συγκινητικά και ίσως βρεθούμε αύριο βράδυ στο ΟΑΚΑ, αρένα ή κερκίδες δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η χαρά του να είμαστε μαζί.

Alive - Pearl Jam

And then he looked right through me as if I wasn't there......

2006-09-21T05:21:00.000-07:00

η συνέχεια εκ του προηγουμένου (post)

Επειδή δεν τραβάω μόνο εγώ τέτοια κολλήματα, έχω να πω το εξής:
Φέτος το καλοκαίρι βουτήχτηκε στο αίμα (2). Τον Αύγουστο ορισμένοι bloggers (αλλά και μη) που τυχαίνουν μεγάλης εκτίμησης, βρέθηκαν στο ίδιο σπίτι για διακοπές. 'Αμα σας πω το playlist των βιβλίων που διάβαζαν (ορισμένοι μάλιστα με εντυπωσιακή ταχύτητα) θα καταλάβετε γιατί η γιαγιά Agatha έγραψε τους " Δέκα Μικρούς Νέγρους". Από τον Αρσέν Λουπέν μέχρι τον αρουραίο του εγχειριδίου της Patricia Highsmith, όλο το σπίτι κολυμπούσε σε μια ομιχλώδη ατμόσφαιρα που σχιζόταν μόνο από την τυπική καθημερινή ερώτηση " Τι θα φάμε σήμερα;". Μετά γλιστρούσαμε πάλι στα γνώριμα σκοτάδια των αγαπημένων μας ηρώων και αναρωτιόμασταν γιατί ο Ταμερλάνος έπρεπε τελικά να πεθάνει ( η Louise Welsh που λέγαμε). Ευτυχώς κανένας πραγματικός φόνος ή κάτι άλλο εξίσου στυγερό δεν ήρθε να ταράξει το ευτυχισμένο (και μεταφορικά αιματοβαμμένο) σπιτικό μας. Κάποια στιγμή οι διακοπές τελείωσαν και όλοι άρχισαν σιγα-σιγά να παίρνουν τον δρόμο του γυρισμού. Αποφασίσαμε ( τρεις ενήλικες κι ένα μωρό ) να μείνουμε άλλη μια μέρα και αποφάσισα (ένας ενήλικος) να ξεκινήσω εκείνον τον δύσμοιρο Ισιγκούρο. Την μέρα που φύγαν όλοι και πανηγύριζα α) την(σχετική) μοναξιά και την ησυχία και β) την αρχή της απεξάρτησης, ξέσπασε η πυρκαγιά.

Υ.Γ. Εύχομαι να τα πούμε και το επόμενο καλοκαίρι, στο ίδιο μέρος. Θα βρέχουμε και το σπίτι και τα δέντρα να μην αρπάξουν, θα δείτε, θα είναι πολύ ωραία.

Killing Me Softly - Roberta Flack

You try to run from me, run from me, run from me, I am the adversary, I am your foe, I go where you go........

2006-09-14T02:43:00.000-07:00

Φέτος, το καλοκαίρι βουτήχτηκε στο αίμα. Θα μου πείτε κάθε καλοκαίρι έχει τους πολέμους του, τα ατυχήματά του, για κάποιον μυστηριώδη λόγο τους περισσότερους θανάτους γνωστών και φίλων αλλά εννοώ κάτι άλλο, οπότε ας εξηγηθώ καλύτερα.
Πριν απο μερικούς αιώνες κι ενώ τέλειωνα το δημοτικό ή πήγαινα στην πρώτη τάξη γυμνασίου, η τηλεόραση άρχισε να δείχνει τις "Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς". Πήρα και το βιβλίο, το διάβασα και αποφάσισα ότι θα γινόμουν ή Sherlock Holmes ή Irene Adler. Δεν έγινα τίποτα από τα δύο ( ανεπάρκεια ). Συνέχισα όμως να διαβάζω και να βλέπω αστυνομικά, θρίλερ οτιδήποτε έπεφτε στο χέρι μου και είχε να κάνει με εγκλήματα. Η απόσταση που χωρίζει τον Γιάννη Μαρή από τον Ian Rankin είχε εκμηδενιστεί. Το αίμα εκτος από ζωτικό, μπορεί να γίνει και πολύ γοητευτικό ( αρκεί να μην είναι το δικό σου που χύνεται ).
Φέτος το καλοκαίρι πάντως έφτασα σε επίπεδα εθισμού. Ανέκαθεν διάβαζα πολλά και πολύ διαφορετικά πράγματα αλλά τώρα δεν διαβάζω τίποτα άλλο πέρα από φρίκη. Διάβασα σύγχρονα αστυνομικά, μεσαιωνικά αστυνομικά, τον δικαστή Τι από την αρχαία Κίνα, βυζαντινής περιόδου, ένα που η υπόθεση διαδραματίζονταν στην Πομπηία (πριν σκάσει ο Βεζούβιος), θρίλερ με Ινδιάνους, θρίλερ με βουντού, με στοιχειωμένα σπίτια, με παιχνίδια του μυαλού, με παρανοικούς και με πολύ λογικούς δολοφόνους, κλασικούς συγγραφείς τρόμου κα το νέο αίμα, γυναικεία λογοτεχνία αστυνομική και τρόμου ( η Louise Welsh από τη Γλασκώβη είναι το απόλυτο must για όποιον ενδιαφέρεται),νοικιάζω από το video club μόνο τα επεισόδια του C.S.I. ( Las Vegas γιατί το Miami δεν μου αρέσει ) και βλέπω ανελλιπώς Δευτέρα - Παρασκευή το Law and Order-criminal intent, τα X-files την Τετάρτη, C.S.I. κάθε Σάββατο και ότι θρίλερ βάλει η τηλεόραση. Έκανα μια προσπάθεια και πήρα πριν από κανένα μήνα να διαβάσω το "Μη μ' αφήσεις ποτέ" του Ισιγκούρο. Τι ωραίο βιβλίο! Εδώ κι ένα μήνα έχω κολλήσει στη σελίδα 25. Με το που το πιάνω η συγκέντρωση πάει περίπατο. Κάθομαι, το κοιτάω, με κοιτάει κι αυτό και μετά το βλέμμα στρέφεται αργά στη βιβλιοθήκη και κοιτά με λαχτάρα τον Ellroy ή ακόμα χειρότερα τον Masterton που μου γνέφει. Ζώντας με τους "άλλους" νομίζω πως έχω φτάσει σ' ένα περίεργο επίπεδο ευτυχίας. Κάθομαι και αναλύω περίπλοκες υποθέσεις με τον Gil Grishom, τον Robert Goren και την Alexa Eames (προιστάμενοι) και βγαίνω για μπύρες με την Sara και τον Warrick (συνάδελφοι). Κάπου σ' έναν άλλον, μακρινό πλανήτη ζώ σ' ένα ερωτικό τρίγωνο με τον Μulder και την Scully ( ναι, θέλω ΚΑΙ τον Mulder ΚΑΙ την Scully ) και φυλακίζομαι σε πηγάδια με την δύστυχη Yamamura Sadako. Νομίζω ότι οι Ιάπωνες έχουν πάει τον τρόμο επίπεδα πιο πάνω αλλά οι Αμερικάνοι κατέχουν την πραγματικη αστυνομική ιστορία.
Εν ολίγοις μια χαρά περνάω γιατρέ μου αλλά που θα πάει αυτή η υπόθεση; Κι ο Ισιγκούρο που είναι τόσο καλός (και ιαπωνικής καταγωγής ) τι θα γίνει; Προχθές αποφάσισα σε μια άσκηση αυτελέγχου να μην δω Law and Order. Μέσα στο δεκάλεπτο είχα ανοίξει την τηλεόραση και ρουφούσα σαν σφουγγάρι τα τεκταινόμενα.
Δεν ξέρω γιατί ο τρόμος και η βία είναι τόσο ελκυστικά στον κόσμο, ίσως γιατί όλοι προσπαθούμε να ξορκίσουμε τους φόβους μας μέσα από γεγονότα που πάντα συμβαίνουν σε κάποιον άλλον και όχι σε μας. Ισως γιατί όλα αυτά με τα τόσα που συμβαίνουν γύρω μας, μάς φαίνονται πολύ κοντινά. Ισως γιατί απλώς το έχουμε μέσα μας, την σκοτεινή πλευρά και τα αρχέγονα ένστικτα, όπως έδειξε και απέδειξε η ιδιοφυής Patricia Highsmith όταν παρουσίασε στον κόσμο ένα καινούριο, τερατώδες, αλλά τόσο πραγματικό μοντέλο ανθρώπου: τον Tom Ripley.

The adversary - Crime And The City Solution

We gamble to be born again, you know I never wanted to.....

2006-09-05T01:37:00.000-07:00

Έχω δει τους Placebο όλες τις φορές που παίξανε στην Ελλάδα και είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Τώρα μπορώ να το πω με βεβαιότητα αυτό, γιατί όταν τους είχα πρωτοδεί τους θεώρησα εντελώς απεχθείς φλώρους ( ίσως γιατί κάτι μου έλεγε αυτό) μέχρι που τους είδα το 1999 στο Rockwave και άλλαξα γνώμη. Έκτοτε τους είμαι πιστός fan και παρόλο που έχουν βγάλει και απίστευτες βλακείες, μου αρέσει που βγήκανε μέσα στην παρακμή της brit pop, έχοντας δικό τους ήχο και κυρίως δικό τους στίχο ( γιατί δεν αντέχω να ξανακούσω τίποτα Jets να τραγουδάνε "say gou gonna be my girl?" και να παίζουνε σαν τους AC/DC στο ξεκίνημά τους). Περιμένω ανυπόμονα σήμερα το βράδυ, στην έξωτική Μαλακάσα. Μπορεί να είναι καλοί, μπορεί και όχι, αλλά επειδή εγω κουβαλάω μια βλακεία στα συγκεκριμένα θέματα, χαίρομαι που θα τους δω ξανά θα είμαι μέσα στον κόσμο και θα τραγουδήσω το αγαπημένο μου μελόδραμα Without You I' m Nothing όσο πιο δυνατά μπορώ.

Allergic - Placebo

You're so like the lady with the mystic smile......

2006-09-01T02:59:00.000-07:00

Προχθές είδαμε τον "Κώδικα Ντα Βίντσι" σ'έναν θερινό κινηματογράφο.
Αφού η Αμελί είναι η απευθείας απόγονος του Ιησού Χριστού στην γή, τότε μάλλον ζούμε στο σύμπαν του Λιακόπουλου και οι καταραμένοι υποχθόνιοι παραμονεύουν κλεισμένοι στο υπέδαφος της ερήμου Τακλαμακάν, να ορμήσουν και να μας φάνε.
Η ταινία ήταν ωραιότατη, όπως και το βιβλίο. Την επόμενη φορά ελπίζω να την δω κιόλας γιατί προχθές είχα την προσοχή μου στραμμένη στη γάτα του σινεμά και παίζαμε. Δυστυχώς όταν διάβαζα το βιβλίο η γάτα ( ή η οποιαδήποτε γάτα ) δεν ήταν δίπλα μου. Ίσως να την είχε κάνει για τη έρημο Τακλαμακάν, για να γλιτώσει από τον επίσκοπο Αρινγκαρόθα και την φονική του μηχανή ή ίσως γιατί έβλεπε γύρω της μια παραλία που όλοι διάβαζαν τον "Κώδικα Ντα Βίντσι" σε πέντε διαφορετικές γλώσσες και συνειδητοποίησε κι αυτή οτι ο Λιακόπουλος υπάρχει, έχει δίκιο και το δίκιο του το δίνουμε εμείς που ανακαλύψαμε την νέα θρησκεία: την συνωμοσιολογία.
Μετά από δυόμισι ( ή κάπου εκεί) ώρες ταινίας, δύο διαφορετικές χώρες, καμμιά ντουζίνα τάφους, ένα τουρ (ανύπαρκτο) στο Λόυβρο, κάτι γρίφους ξεπατικωμένους από το "Τέστ" του μήνα, τον Jurgen Prochnow να μιλά άψογα γαλλικά και το μήλο του Νεύτωνα (διότι ως γνωστόν κανείς δεν ξεφεύγει από την βαρύτητα), πήγαμε με κάτι φίλους σ' ένα μπαρ όπου επιδοθήκαμε στην συνοποσιολογία.
Μετά γύρισα στο σπίτι, πήρα την δική μου γάτα αγκαλιά και είδα το τελευταίο τέταρτο από το Law and Order-Criminal Intent αλλά μετά τις μπύρες ήταν πρακτικώς αδύνατον να παρακολουθήσω τους περίπλοκους συλλογισμούς του Robert Goren και δεν κατάλαβα τίποτα.
Μετά με πήρε ο ύπνος στον καναπέ. Είδα ένα υπέροχο όνειρο. Εγώ ήμουν ο Robert Goren, έλυσα όλα τα υποτιθέμενα μυστήρια που μας έχουν πρήξει κι έστειλα τον Λιακόπουλο με το Dan Brown εξορία, στην έρημο Τακλαμακάν μπας και τους έρθει η φώτιση.

Mona Lisa - Nat King Cole

ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 6

2006-08-25T05:44:00.000-07:00

Πριν μια βδομάδα η Φωτεινή κοιμήθηκε στο σπίτι της Ελένης. Ήταν εκεί από τ΄απόγευμα, βλέπανε ταινίες και μετά δεν είχε το κουράγιο ούτε νε συρθεί μέχρι το σπίτι της, οπότε δανείστηκε ένα μπλουζάκι και σωριάστηκε στο κρεββάτι. Η Ελένη που την άλλη μέρα δεν δούλευε, έμεινε να δει άλλη μια ταινία.
Η πλευρά του διπλού κρεββατιού που θα κοιμόταν η Φωτεινή έβλεπε στην μπαλκονόπορτα κι επειδή ήταν στον πρώτο όροφο, φαινόταν πεντακάθαρα η είσοδος της διπλανής πολυκατοικίας. Αυτό της άρεσε πολύ της Φωτεινής γιατί και τις άλλες φορές που είχε μείνει εκεί μπορούσε να βλέπει όσους μπαίνανε και βγαίνανε. Μισομεθυσμένα πιτσιρίκια που γυρνούσαν τα ξημερώματα προσπαθώντας να κάνουν όσο πιο σιγά μπορούσαν, εντελώς μεθυσμένοι ενήλικες που γυρνούσαν επίσης ξημερώματα αλλά μην έχοντας εξοργισμένους γονείς να περιμένουν, δεν τους ενδιέφερε και πολύ για την ησυχία, κουρασμένους ανθρώπους που βγαίνανε τα ξημερώματα για να πάνε στην δουλειά τους, η κίνηση των ανθρώπων νανούριζε την Φωτεινή, της έδινε ένα αίσθημα ασφάλειας οτι ο κόσμος προχωρούσε και τελικά κοιμόταν. Εκείνο το βράδυ όμως η είσοδος δεν είχε και πολύ δουλειά, κανείς δεν φαινόταν κι η Φωτεινή παρόλο που νύσταζε φριχτά, δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Πόση ώρα είχε περάσει δεν μπορούσε να καταλάβει. Κάπου στο βάθος ακουγόταν αχνά ο βόμβος της τηλεόρασης και κάποια στιγμή ένας σκύλος γάβγισε θυμωμένα. Τότε είδε μια σκιά να πλησιάζει την είσοδο. Μετακίνησε το κεφάλι της στο μαξιλάρι για να βλέπει καλύτερα.
Η ψηλόλιγνη φιγούρα ενός άντρα άνοιξε την πόρτα και βγήκε στο κεφαλόσκαλο (είναι άντρας, δεν είναι;), είχε το κεφάλι κατεβασμένο και το κουνούσε ελαφρά πέρα-δώθε λες κι έψαχνε κάτι στα παπούτσια του, μετά το σήκωσε απότομα και κοίταξε ακριβώς στην κατεύθυνση της Φωτεινής. Τότε η Φωτεινή ούρλιαξε, τα μάτια του δεν υπήρχαν, στη θέση τους ήταν δύο διαπεραστικές γαλάζιες ακτίνες που την κάρφωναν στη θέση της.
Η Φωτεινή προσπάθησε να εκλογικεύσει τα πράγματα, αυτά δεν συμβαίνουν κάθε μέρα, μήπως ήταν κανένας βλαμμένος που φορούσε τίποτα περίεργα γυαλιά και γυρνούσε τα βράδια για να τρομάζει τον κόσμο; Μήπως είχε κοιμηθεί και τον έβλεπε στον ύπνο της; Δεν μπορούσε να πιστέψει τίποτα. Το πλάσμα ήταν μπροστά της ολοζώντανο κι εντελώς ακίνητο, πέρα από το κεφάλι του που συνέχιζε να κουνιέται ελαφρά πέρα δώθε, χωρίς να παίρνει το βλέμμα του από πάνω της (τώρα εναι σκοτάδι, τώρα είναι σκοτάδι πάλι).
Έτσι η Φωτεινή έβαλε τα κλάματα από τα νεύρα και την αγωνία της κι άρχισε να φωνάζει. Βιαστικά βήματα ακούστηκαν στον διάδρομο (έρχεται η Ελένη, έρχεται) αλλά κανείς δεν φάνηκε στην πόρτα. Η Φωτεινή ξαναφώναξε, κανείς δεν απάντησε, τα βήματα δεν ακουγόταν πια. Προσπαθώντας να μην κοιτάζει προς το μπαλκόνι, σηκώθηκε τρέμοντας από το κρεββάτι βγήκε από το δωμάτιο κι άρχισε να ψάχνει σαν τρελή την Ελένη, η οποία δεν φαινόταν πουθενά. Έψαξε όλο το σπίτι, άνοιξε ντουλάπες, κοίταξε κάτω από καναπέδες και καρέκλες, μέχρι και στο καλάθι με τα άπλυτα έψαξε αλλά δεν βρήκε ίχνος της φίλης της, λες και μες στα άγρια μεσάνυχτα, άνοιξε την πόρτα και βγήκε για τσιγάρα χωρίς καν να κλείσει το dvd που έπαιζε ακόμα τον "Επίμονο Κηπουρό". Μην έχοντας άλλο μέρος να ψάξει, μόνο το μπαλκόνι της έμεινε. Εντελώς παγωμένη, πλησίασε σιγά-σιγά την πόρτα, ελπίζοντας οτι δεν θα δει τον απέναντι, κρύφτηκε πίσω από την κουρτίνα και την τράβηξε σιγά-σιγά μήπως και δεν φανεί έξω. Το πλάσμα ήταν ακόμα εκεί, κοιτώντας προς την πλευρά της κρεβατοκάμαρας, αλλά μόλις η Φωτεινή ξεπρόβαλλε λίγο, έστρεψε απότομα το κεφάλι του και την κάρφωσε πάλι με τις ακτίνες του (μα σε βλέπω, σε βλέπω καθαρά).
Τρέμοντας ολόκληρη πια η Φωτεινή και μην αντέχοντας άλλο την αγωνία αυτού του ιδιότυπου κρυφτού αποφάσισε να αντιμετωπίσει την κατάσταση ξεσηκώνοντας τη γειτονιά στο πόδι (δεν το βλέπω μόνο εγώ, δεν μπορεί) και τράβηξε την κουρτίνα στο πλάι, για να βγεί στο μπαλκόνι. Δεν πρόλαβε, κάτι ήρθε με φόρα κι έπεσε πάνω στο τζάμι, κάνοντάς την να αναπηδήσει προς τα πίσω, ουρλιάζοντας. Αυτό που κάποτε ήταν η φίλη της (η Ελένη, ήρθε η Ελένη) στεκόταν κολλημένο στο τζάμι και την κοίταζε μόνο που δεν είχε πια μάτια, δεν είχε καν πρόσωπο πέρα από μια άμορφη μάζα που άλλαζε συνεχώς σχήμα, σαν αμοιβάδα και τα χέρια της πήγαιναν σαν τρελά πάνω στο τζάμι προσπαθώντας να το ανοίξουν. Τότε η Φωτεινή λιποθύμισε.
Όταν ξύπνησε, βρισκόταν στο κρεββάτι, στη θέση της. Ανασηκώθηκε απότομα, το φως της μέρας έμπαινε από τη μπαλκονόπορτα δίπλα της και στην είσοδο της διπλανής οικοδομής μια γυναίκα ανέβαζε το καροτσάκι με τα ψώνια της από την λαική.
Ανακουφισμένη που ήταν μόνο ένα όνειρο, η Φωτεινή σηκώθηκε και πήγε στο σαλόνι να ξυπνήσει την Ελένη, που σίγουρα την είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ. Δεν την είδε πουθενά, η τηλεόραση όμως ήταν ανοιχτή και είχε χιόνια. Την έκλεισε και πήγε στο μπάνιο, χτύπησε την πόρτα, αλλά κανείς δεν απάντησε, ούτε ακουγόταν και τίποτα από μέσα.
Νιώθοντας να την λούζει πάλι κρύος ιδρώτας (όχι πάλι, όχι τα ίδια) έριξε μια ματιά στο σπίτι,αλλά δεν βρήκε τίποτα. Αποφάσισε να μην πανικοβληθεί. Μπορεί η Ελένη να είχε ήδη ξυπνήσει και να είχε πεταχτεί έξω (και η τηλεόραση;γιατί ήταν ανοιχτή η τηλεόραση;).
Άνοιξε την πόρτα του μπάνιου για να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό της που έκαιγε και μετά να σκεφτεί το οτιδήποτε. Πλησίασε το νεροχύτη κι έτσι όπως πήγε να σκύψει πάνω του, το βλέμμα της έπεσε στον καθρέφτη και είδε ότι τα μάτια της και τα μαλλιά της ήταν πλέον και τα δύο κάτασπρα. Την Ελένη δεν την βρήκαν ποτέ.

Build a fire, they' re gonna build a fire......

2006-08-23T05:17:00.000-07:00

Θυμάμαι ακόμη καθαρά το σπίτι, τον κήπο, τις ελιές, την θάλασσα μπροστά. Την πλαγιά πίσω, τα πεύκα και τα ρέματα που από κει ανεβαίναμε στον βράχο μικροί. Θυμάμαι πολύ αμυδρά μια καλύβα μέσα σ'ένα ξέφωτο του δάσους και γύρω-γύρω μοσχομπίζελα.
Θυμάμαι την αλεπού που ερχόταν μέχρι κάτω και την ταίζαμε, μέχρι που βρέθηκε νεκρή, χτυπημένη από αυτοκίνητο στο δρόμο ( ίσως καλύτερα, που δεν έζησε να δει το δάσος της να καίγεται μαζί της ). Θυμάμαι καλοκαιρινές και χειμωνιάτικες μέρες, τους φίλους μαζεμένους, παραμονές Πρωτοχρονιάς και πάρτυ γενεθλίων.
Θέλω να πω ότι αυτός ο τόπος δεν ήταν ποτέ δικός μας, μάς είχε δοθεί μόνο ένα σπάνιο προνόμιο να τον χαιρόμαστε. Αυτός ο τόπος ανήκε στην αλεπού και την οικογένειά της, στα ζώα και τα πουλιά του δάσους, στη θάλασσα, στις ελιές και στα πεύκα, που πάντα, παρά την αλόγιστη δόμηση και την αισχρή μας συμπεριφορά απέναντί τους, βρίσκανε τρόπο να ζούνε και να μας το θυμίζουνε, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την ανωτερότητά τους.
Θα υπάρχει το σπίτι μας αύριο; Κι ακόμα κι αν υπάρχει, τι σημασία θα' χει, χωρίς το δάσος;
Καλύτερα να καιγόταν εκείνο και να γλύτωναν όλα τ' άλλα.

Build A Fire - KLF

Another girl another planet........

2006-08-17T03:27:00.000-07:00

Φεύγω διακοπές σε μια άλλη χώρα, με φίλους. Αεροδρόμια, έλεγχοι, πτήσεις (που τις σιχαίνομαι γιατι τις φοβάμαι). Ξενοδοχεία, hostels, πανσιόν, νοικιασμένο αυτοκίνητο, σάκοι στο πορτμπαγκάζ, είμαστε στο δρόμο. Πόλεις ξετυλίγονται δίπλα μας και γύρω μας, γεμάτες άλλους ανθρώπους, άλλες γλώσσες. Καιρός νεφελώδης και σχετικά ψυχρός. Οι πόλεις μου αρέσουν, νομίζω οτι η ζωή των ανθρώπων φαίνεται καλύτερα σε μια πόλη, η εξοχή είναι απλώς πιο φυσιολογική. Περνάμε μνημεία, ποτάμια, τείχη, μεγάλες πλατείες, στενές στοές. Βγαίνουμε τα βράδυα σε παρακμιακά σκοτεινά μπαρ, σε υπερλουσάτες κιτς αηδίες, σε στριμωγμένα από τον κόσμο πίσω δωμάτια. Ξυπνάμε νωρίς το πρωί και φευγουμε, βγαίνουμε εκτός. Πρασινάδα, κοπάδια, λειβάδια και βουνά (τρόπος του λέγειν, μην φανταστείτε και τα Ιμαλάια), θάλασσες και λίμνες, μικρά νησιά. Νοικιασμένα ποδήλατα στο νησί τη μοναδική μέρα που έχει έναν ήλιο να!! οπότε μας βγαίνει η γλώσσα. Τα βράδυα ανοίγουμε καμμιά τηλεόραση για κανένα δεκάλεπτο, να δούμε τι γίνεται στον πλανήτη. Η γνωστή φρίκη επικρατεί αλλά ο πόνος των ανθρώπων αφήνει τον τουρίστα απρόσβλητο, να κάνει έξυπνα σχόλια, που νομίζει ότι μπορούν να σώσουν τον κόσμο. Κάποια στιγμή αρχίζει η κούραση, η νύστα από τις 9 το βράδυ, οι μικρές προστριβές, μερικά αδικαιολόγητα νεύρα, αλλά συνεχίζουμε κι αυτό είναι το ωραίο με τα ταξίδια. Πάντα πρέπει να συνεχίζεις, να βρίσκεις έναν τρόπο να ξεπερνάς τις μικρές καθημερινές σου γελοιότητες και να φεύγεις.
Μετά μπορεί να τα θυμάσαι και να γελάς - ή να κλαίς, ποιός ξέρει;
Οι μέρες περνάν γρήγορα, σχεδιάζουμε πράγματα για την επομένη, αλλά η επομένη έχει το δικό της πρόγραμμα και αυτό πρέπει να ακολουθήσεις. Άνθρωποι μας πλησιάζουν, μας μιλούν, ρωτάνε από που είμαστε, δείχνουν περίεργοι και φιλικοί, άπειροι τουρίστες κατακλύζουν τους δρόμους, φυσάει παντού και ο καιρός δε λέει να βελτιωθεί.
Τα βράδια καμμιά φορά ονειρευόμαστε θάλασσες και αμμουδιές καυτές από τον ήλιο, την ζέστη του καλοκαιριού που νομίζεις οτι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, αλλά δεν θέλω να γυρίσω πίσω - θέλω να μείνω στην πόλη με τα τείχη και το ποτάμι. Όμως οι μέρες περνάνε χωρίς να ρωτάνε. Επιστροφή στην πρωτεύουσα, μια μικρή αγωνία για τις πρόσφατες εξελίξεις στα αεροδρόμια, διαμονή σε φοβερό hostel με πορτιέρη που μετά τις 12 το βράδυ πρέπει να του δείξεις την κάρτα σου για να σ' αφήσει να μπεις ( Miami Vice!! ), ύπνος ο ένας πάνω στον άλλον και το πρωί συμβούλιο για την τουαλέτα. Φιλική τιμή: μόνο 27 € το κεφάλι. Αεροπλάνο και πάλι ( "τι ωραία που ήταν η εποχή των υπερωκεάνειων, αγαπητή Ιωσηφίνα!" ), στάση σε άλλη πόλη και άφιξη " στην πατρίδα" τα ξημερώματα.
Α! Είδαμε και μία ταινία.

Another Girl Another Planet - The Only Ones

My life in the bush of ghosts.........

2006-07-31T06:47:00.000-07:00

Αφού πέθαναν όλοι, ήρθε ο καιρός να πάμε κι εμείς διακοπές. Θα πάρω αγκαλιά τα αγαπημένα μου φαντάσματα και θα πάω σ' ένα μέρος που τα φαντάσματα ευδοκιμούν. Στο μεταξύ, μην ανησυχείτε, οι καταστροφές θα συνεχίζονται κι απ' ότι φαίνεται θα γίνονται ολοένα και χειρότερες. Να ελπίσω σ' ένα θαύμα;

My Life In The Bush Of Ghosts - τίτλος LP των Brian Eno & David Byrne

Armageddon Days (are here again)

2006-07-25T03:26:00.000-07:00

Γάμησε τις περίεργες ιστορίες. Η πιο περίεργη ιστορία είναι η ίδια μας η φύση και τα ματωμένα ίχνη που αφήνουν πίσω τους άλλοι για μας. Τι συμβαίνει στον κόσμο; Τίποτα που να μην γινότανε εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είμαστε ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο; Ποιός θα κερδίσει; Είμαστε το παιχνίδι των θεών; των εξωγήινων; του ίδιου μας του εαυτού;
Γιατί δεν περνά ούτε μια μέρα χωρίς πόλεμο σ' αυτό τον κόσμο;Ποιός φταίει; Και μην μου πείτε το προφανές " οι Αμερικάνοι ". Γιατί αν όλοι οι υπόλοιποι είμαστε τόσο ηλίθιοι ώστε να τσιμπάμε στο παιχνίδι τους, τότε έχουμε τους αμερικάνους που μας αξίζουν.

The The - Armageddon Days (are here again)

They’re 5 miles high

As the crow flies

Leavin’ vapour trails

Across a blood red sky

Movin’ in from the East

Towards the West

With balaclava helmets

Over their heads YES!
But if you think that Jesus Christ is coming

Honey, you’ve got another thing coming

If he ever finds out who’s hijacked his name

He’ll cut out his heart and turn in his grave
Islam is rising The Christians mobilising

The world is on it’s elbows and knees

It’s forgotten the message

And worships the creeds
“It’s War” she cried “It’s War” she cried

“This is War!” Drop your possessions

All you simple folk

You will fight them on the beaches in your underclothes

You will thank the good lord

For raising the Union Jack

You’ll watch the ships sail out of harbour

And the bodies come floating back

Watch the ships sail out of harbour

And the bodies come floating back
If the real Jesus Christ were to stand up today

He’d be gunned down cold by the C.I.A.

Oh, the lights that now burn brightest

Behind stained glass

Will cast the darkest shadows

Upon the human heart

But God didn’t build himself that throne

God doesn’t live in Israel or Rome

God doesn’t belong to the Yankee dollar

God doesn’t plant the bombs for Hezbollah

God doesn’t even go to church

And God won’t send us down to Allah to burn

God will remind us what we already know

That the human race is about to reap what it’s sown
Islam is rising

The Christians mobilising

The world is on it’s elbows and knees

It’s forgotten the message

And worships the creeds

The world is on it’s elbows and knees

It’s forgotten the message

And worships the creeds
Armageddon days are here again

Armageddon days are here again

Armageddon Days Are HERE!!!

ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ

2006-07-21T05:27:00.000-07:00

Οι τίτλοι των τελευταίων posts είναι στίχοι των παρακάτω τραγουδιών:

Meds - Placebo
Oceans Apart - ο τίτλος του τελευταίου LP των Go-Betweens (Grant McLennan R.I.P.)
Summertime - Divine Comedy
A bunch of lonesome heroes - Leonard Cohen
Some kinda love - The Velvet Underground
TV Eye - The Stooges
I can't forget - Leonard Cohen και πάλι αλλά η διασκευή των Pixies-όλα τα λεφτά.

I can't forget but I don't remember what.......

2006-07-21T03:44:00.000-07:00

Έχει μερικές μέρες που έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου, μια εικόνα. Η εικόνα ενος άντρα που με χαιρετά από το μπαλκόνι. Εγώ είμαι στη θάλασσα, κάνω μπάνιο και στρέφω το βλέμμα μου προς το σπίτι ( το οποίο ευτυχώς, είναι ακομη έξω από τη θάλασσα ). Ο ήλιος είναι πολύ δυνατός και δεν βλέπω καθαρά, όμως ξαφνικά εμφανίζεται ένας άντρας, γέρνει στην κουπαστή του μπαλκονιού και αρχίζει να μου κουνάει το χέρι. Προσπαθώ να ξεχωρίσω ποιός είναι γιατί το σουλούπι του δεν μου λέει και τίποτα, αλλά δεν μπορώ, είμαι πολύ μακριά του. Μετά από ένα- δύο λεπτά, ανασηκώνεται και φεύγει (που; που πηγαίνει; μέσα στο σπίτι;). Τότε αρχίζει ο τρόμος, ο πανικός που σφίγγει το στομάχι ενώ ξέρεις οτι κάτι, κάτι πολύ σημαντικό είναι μπροστά σου αλλά εσύ δεν μπορείς να το δεις. Και μετά η εικόνα φεύγει από μπροστά μου κι ο κόσμος αποκτά μια ευκρίνεια διαφορετική. Ποιός είναι αυτός; Τον ξέρω ή όχι; ( Το παρήγορο είναι οτι φορά μια βερμούδα και κοντομάνικο κι όχι το σετ κουκούλα-κλεψύδρα-δρεπάνι). Θα μου συμβεί κάτι καλό ή όχι; Η ζέστη τα κάνει όλα πιο ελκυστικά αλλά και τόσο πιο τρομακτικά. Σαν να ρέουν, να χάνουν το νόημα τους και να το ξαναβρίσκουν ελαφρώς μεταλλαγμένο. Περίεργη εποχή το καλοκαίρι!

See that TV eye on me.........

2006-07-12T02:56:00.000-07:00

Σήμερα το βράδυ στο θέατρο βράχων. Μπορεί ο Iggy Pop να γέρασε (κι εμείς να μεγαλώσαμε ανεπανόρθωτα) όμως δεν μπορώ να πάψω να τον βλέπω σαν ένα αγρίμι της πόλης, τον Jean Genie που ζει στις στέγες και καταπίνει ξυραφάκια και όχι ακριβώς τυπικό εκπρόσωπο μιας δεκαετίας που το μεγαλύτερό της μέρος (μουσικά) εγώ το βαριέμαι. Κι ας μη μιλήσω για άλλους χαρακτηρισμένους "γερόλυκους της ροκ" (και λοιπές αηδίες- λες και ζούμε στην άγρια φύση και βλέπουμε τον Έσσε στον ύπνο μας κάθε βράδυ, χωρίς να ξέρουμε ποιός είναι) που σκαρφαλώνουνε σε δέντρα και πέφτουνε και σπάνε τα κεφάλια τους (από τι θα πάει ο γέρος; από τι;) και άλλα τέτοια φαιδρά.
Το κόβω το παραληρηματικό κήρυγμα, αγαπητά διαδικτυακά όντα κι εύχομαι μόνο, όποιος πάει σήμερα το βράδυ, να περάσουμε καλά κι οι υπόλοιποι ακόμα καλύτερα.

Between thought and expression lies a lifetime.....

2006-07-07T05:49:00.000-07:00

Περπατούσε στον μακρύ λευκό διάδρομο της εταιρείας που δούλευε. Από τα γραφεία κατά μήκος του ακουγόταν τα πληκτρολόγια, κανένα τηλέφωνο που χτυπούσε που και που και η ψυχρή υπηρεσιακή φωνή που το απαντούσε. Ψιθυριστές κουβέντες που ξέφευγαν από κλειστές πόρτες ταξίδευαν ανάμεσα στους κάτασπρους τοίχους. Βαριόταν θανάσιμα κι αυτός ο διάδρομος της φαινόταν ατέλειωτος από τη μια άκρη ως την άλλη, μονότονος και απρόσωπος. Ξαφνικά της ήρθε μια ιδέα, έτσι όπως περπατούσε μόνη της, πήρε φόρα, έτρεξε κι έκανε έναν τέλειο τροχό. Ανασηκώθηκε, κοίταξε γύρω της-κανείς δεν την είχε δει, ούτε ο κόσμος είχε καταρρεύσει. Συνέχισε να προχωρά χαμογελώντας.

I' d like to tell my story said one of them so bold.....

2006-07-04T05:43:00.000-07:00

......και σηκώθηκε όρθιος, αλλά κανείς δεν τον άκουγε γιατί όλοι μιλούσαν μεταξύ τους.
Δοκίμασε να τους τραβήξει την προσοχή αλλά δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Λες και ήταν αόρατος σ' ένα γεμάτο δωμάτιο που όλοι μιλούσανε βιαστικά και δυνατά για τον εαυτό τους χωρίς να προσέχει ο ένας τον άλλον. Μονόλογοι ηλιθίων εκτοξεύονταν σε κάθε κατεύθυνση, χωρίς να βρίσκουν καμμία διέξοδο γιατί το δωμάτιο δεν είχε ούτε ένα παράθυρο. Σαν όλους αυτούς που βρίσκονταν μέσα του ήταν κενό, με άσπρους τοίχους, αδιάφορο και ισοπεδωτικά τρομακτικό. Τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί στην κενότητά του. Σαν μια μαύρη τρύπα, μόνο που ήταν λευκή, ρουφούσε τα πάντα.
Τους γύρισε την πλάτη και κατευθύνθηκε προς την πόρτα, αλλά η πόρτα δεν ήταν πια στην θέση της,δεν φαινόταν πουθενά, δεν υπήρχε λες κι είχε κουραστεί ακόμα κι αυτή από την φλυαρία κι έφυγε.
Πήρε μια βαθιά αναπνοή κι άρχισε να σκέφτεται τον χρόνο του στην κόλαση.

I fall for this season every time....

2006-06-29T03:49:00.000-07:00

Τα απογεύματα του καλοκαιριού καθόμασταν στην βεράντα. Ο ήλιος δεν την έκαιγε πια και τα μαλλιά μας ήταν ακόμα βρεγμένα από τη θάλασσα. Ήταν επίσης έναν τόνο πιο ανοιχτά στο χρώμα και πολύ μας άρεσε. Τα αγόρια φορύσαν λινές παντελόνες και τα κορίτσια φαρδιά άσπρα φορέματα με βολάν. Ξαπλώναμε στις σεζ-λονγκ, πίναμε άσπρο κρασί και ζούσαμε μια ψευδαίσθηση αμερικάνικου νότου. Μόνο οι σκλάβοι λείπανε δυο οικόπεδα πιο πέρα να λιώνουνε μαζεύοντας βαμβάκι. Γύρω μας ένας ολόκληρος κόσμος ζούσε και πέθαινε αλλά εμείς επιμέναμε να ζούμε πεισματικά αθώοι στο σύμπαν που είχαμε δημιουργήσει και οι μόνες επαφές με τους έξω ήταν οι απολύτως απαραίτητες. Τρώγαμε και κοιμόμασταν όλοι μαζί και κάθε μέρα τα ξυπόλητα πόδια μας κατέβαιναν τις σκάλες για την θάλασσα τρέχοντας, για να μας πάνε για μπάνιο ή για να φωνάξουμε κανέναν ξεχασμένο που είχε αργήσει για φαγητό.
Ψήναμε κεικ, αδειάζαμε κάσες από μπύρες, κόβαμε παγωμένα καρπούζια- που κατά γενική ομολογία δεν τρώγονταν- και καταναλώναμε στρέμματα φρέσκου δυόσμου για να φτιάχνουμε mojito κάθε βράδυ. Εν ολίγοις κυκλοφορούσαμε σε μια σχεδον μόνιμη κατάσταση λάσπης και πάλι καλά που ήταν και η θάλασσα δίπλα, ρίχναμε καμμιά βουτιά και συνερχόμασταν.
Ένα βράδυ κάποιος εξαφανίστηκε, δεν θυμάμαι καθόλου το όνομά του τώρα, νομίζω όμως οτι είχε πανσέληνο γιατί όταν ξάπλωσα να κοιμηθώ έβλεπα το παράθυρο απέναντί μου σαν αφίσα σε τοίχο μίζερου φοιτητικού δωματίου ("Είναι τα Fidji τη νύχτα μωρό μου, θες να πάμε κι εμείς;"). Το πρωί κανείς δεν μπορούσε να τον βρεί αλλά δεν τρελαθήκαμε και στο ψάξιμο. Η εξαφάνιση ήταν η φυσική συνέχεια των πραγμάτων που τα έκαιγε ο ήλιος τόσο πολύ ώστε να μην μπορούμε να τα δούμε καθαρά μπροστά μας. Μπορεί να ήταν ακόμα εκεί, μπορεί και όχι. Συνεχίσαμε το καλοκαίρι μας κι όταν έπεσε η πρώτη βροχή, μαζέψαμε τα πράγματά μας, τα θάψαμε στην άμμο και χαθήκαμε στο χρόνο.

Oceans apart (?)

2006-06-14T04:50:00.000-07:00

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα οτι τριγυρνούσα στους δρόμους της πόλης με τον φίλο μου τον Α. Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από τότε που τον είδα για τελευταία φορά. Δεν μαλώσαμε, δεν συνέβη κανένα κοσμοιστορικό γεγονός, απλώς με τον μαγικό τρόπο που οι άνθρωποι έρχονται κοντά και απομακρύνονται, απομακρυνθήκαμε κι εμείς. Έχει δυό-τρείς μήνες που τον σκέφτομαι πολύ συχνά. Που να βρίσκεται; τι κάνει; είναι καλά; ζει ακόμα εδώ;ζει;( γιατί βρισκόμαστε και σε επικίνδυνη ηλικία ) κουβαλάει την ίδια τρέλα που κουβαλούσε για τις γυναίκες και για την ισπανική γλώσσα; μήπως τον απήγαγαν κι αυτόν τα τέρατα κάποια στιγμή; τα κατάφερε να ξεφύγει;
Αναρωτιέμαι τώρα τι μας κρατάει μακρυά όλο αυτό το διάστημα και απάντηση δεν βρίσκω, ξέρω όμως ότι όταν χάθηκε ο Φίνος, το βράδυ πριν τον βρούμε, πάλι τον Α. είδα στον ύπνο μου. Μήπως να κοιμάμαι όλη μέρα; Μια χαρά περνάω εκεί που τα όρια πέφτουνε και όλοι μαζί, νεκροί, ζωντανοί, εξαφανισμένοι, μαλωμένοι, γινόμαστε πάλι μια ομάδα που κάτι βρίσκει οτι την δένει, κάποιο λόγο ύπαρξης έχει.
Δεν ξέρω αν θα ξαναδώ τον Α. ποτέ, δεν ξέρω αν θα τον ψάξω, δεν ξέρω καν το γιατί ναι ή το γιατί όχι, αλλά ξέρω ότι όποτε τον βλέπω στον ύπνο μου κάτι καλό θα γίνεται κι έλπιζω τουλάχιστον εκεί, να τον βλέπω όσο πιο συχνά μπορώ. Ακριβώς όπως και πριν από τόσα χρόνια.

ΑΠΑΓΩΓΗ

2006-05-30T05:00:00.000-07:00

Αγαπητά διαδικτυακά όντα! Πέρασα μια φοβερή περιπέτεια αφού ο σκύλος Φίνος ευρέθη.
Τα τέρατα με απήγαγαν!!!!! Υποπτεύομαι ότι κι αυτόν τον απήγαγαν προηγουμένως κι έτσι οδηγήθηκαν στους υπόλοιπους. Ευτυχώς ο Φίνος είναι έξυπνος και γενναίος σκύλος και τα κατάφερε κι επειδή κι εγώ είμαι έξυπνος και γενναίος........., ακολούθησα τα βήματά του. Ήταν μια τρομακτική δοκιμασία με ευτυχή όμως κατάληξη αφού βρίσκομαι πάλι κοντά σας ( αν δηλαδή έχει απομείνει κανείς μετά από τόσο καιρό-έτσι δεν είναι Chris?). Ακολουθούν νέες ιστορίες καθώς και πλήρης κάλυψη της απαγωγής, συντόμως.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ ΠΙΑ

2006-04-27T04:04:00.000-07:00

ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΦΙΝΟΣ!!!!!!!!
ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ

2006-04-25T03:48:00.000-07:00

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΦΙΝΟ
ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣΩΜΟΣ, ΜΑΚΡΥΤΡΙΧΟΣ, ΗΜΙΑΙΜΟΣ (ΜΙΣΟ ΚΟΛΛΕΥ)
ΛΕΥΚΟΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΦΕ ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ. ΕΧΕΙ ΤΣΙΠ.
ΧΑΘΗΚΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΑΝ ΜΕΝΕΤΕ ΚΟΝΤΑ Ή ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ:
6942444757 KAI 6946068792.

Ζούμε σε μια όμορφη πόλη......

2006-04-13T05:49:00.000-07:00

Μερικές μέρες, αισθάνομαι όπως υποθέτω και όλοι όσοι ζούνε σε πόλεις. Νομίζω ότι ζω σε μια πόλη απούσα, των όσων συμαβαίνουνε γύρω μας, μια πόλη που ορμάει να πνίξει ότι καλό πάει να γίνει κι αντί για την ομορφιά της (που έχει) προσπαθεί να αναδείξει νεόκτιστες νεοπλουτίστικες αηδίες, αρχιτεκτονικά εκτρώματα ριγμένα όπου να' ναι και εντυπωσιακής ηλιθιότητας εκδηλώσεις. Το να κατηγορεί κανείς τους τοπικούς και μη άρχοντες μου φαίνεται εύκολη δικαιολογία. Αν δεν ξεπεράσουμε εμείς οι ίδιοι την νοοτροπία μας που μας θέλει χαλαρούς και ωραίους και εύκολους στο να κατηγορούμε τους πάντες και τα πάντα, δεν γίνεται τίποτα. Δεν είμαστε οι πρώτοι του χωριού. Σ' αυτόν τον τεράστιο κόσμο που ζούμε, είμαστε ίσως ένα τίποτα που πρέπει να παλέψει να γίνει κάτι.
Μετά μπαίνω στο λεωφορείο του προηγούμενου post και έχω την ψευδαίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά...........................................

Baby, did you forget to take your meds?

2006-03-26T03:54:00.000-08:00

Μπαίνω βράδυ σ' ένα μπαρ. Πολυέλαιοι κρέμονται από το ταβάνι, χαλιά από την γκαλερί Mirarakis απλώνονται στο πάτωμα. Αδιάφορες φάτσες περιφέρονται, άντρες οι περισσότεροι, κοιλιές, αρχές φαλάκρας, μπλέηζερ σακάκια. Ο DJ παίζει Archive κι αυτοί νομίζεις οτι σιγομουρμουρίζουνε Πέγκυ Ζήνα, κατεβάζοντας Johnnie μαύρα και μασουλώντας ξηρούς καρπούς, καροτάκια κι αγγουράκια, καναπεδάκια και ψητές πατάτες ( αλήθεια το λέω, τα περιλαμβάνει όλα αυτά το μενού ). Και κοιτάνε, κοιτάνε επίμονα , τα πάντα πάνω μου, λες και δεν έχουνε ξαναδεί έναν άνθρωπο να κάθεται μόνος του για να πιεί ένα ποτό. Τι τους φαίνεται περίεργο; Η δική μου μοναξιά ή η δική τους; Τι θέλουν από μένα; Φεύγω. Θα βγω στο δρόμο και θα πάρω ένα λεωφορείο για το κέντρο της πόλης. Θα είναι καλοκαίρι και όλα τα παράθυρα θα είναι ανοιχτά, θα φυσάει ζεστός αέρας μέσα, θα είμαι ο μόνος επιβάτης και κανείς δεν θα με κοιτάει. Θα κατέβω, θα βρω τους φίλους μου και δεν θα ξανασκεφτώ........

Εύθυμο Ιντερλούδιο

2006-03-23T10:45:00.000-08:00

Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Μάλλον αυτό τα κάνει πιο ενδιαφέροντα......ή όχι;

ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 5

2006-03-23T10:12:00.000-08:00

Πριν μια βδομάδα η Νίκη είδε έναν εφιάλτη. Ξύπνησε στη μέση της νύχτας, ολομόναχη σε μια σκηνή. Το στομάχι της ήταν ανακατεμένο από τον τρόμο. Η φίλη της που ήταν μαζί στο κάμπινγκ είχε πάει στην παραλία να χαζέψει την πανσέληνο. Η Νίκη ανασηκώθηκε, έβγαλε μια κραυγή που χάθηκε μέσα στην απόλυτη ησυχία της νύχτας και ξανάπεσε πίσω. Μέσα από τη σίτα της σκηνής το μόνο που μπορούσε να δει ήταν οι λεύκες που κουνιόταν απαλά στο βραδινό αεράκι. Κάρφωσε το βλέμμα της σε μια από αυτές και σιγά σιγά ξανακοιμήθηκε. Το πρωί αισθανόταν χάλια. Δεν μπορούσε να καταλάβει ακριβώς το γιατί αλλά ήταν σίγουρη πως είχε να κάνει με τους βραδινούς εφιάλτες της. Το χειρότερο απ’όλα ήταν ότι ούτε καν θυμόταν τι είχε δει. Συνήθως θυμόταν τα όνειρά της κι αυτό την βοηθούσε. Καθώς ήταν ένας πολύ λογικός άνθρωπος που είχε διαβάσει την ‘Ερμηνεία των ονείρων’ του Φρουντ προσπαθούσε πάντα να εξηγήσει γιατί είχε δει αυτό που είδε.
Τώρα μην ξέροντας καν τι ήταν αυτό, αισθανόταν κάτι πολύ απειλητικό να την τριγυρνά.
Όλη τη μέρα αντάλλαξε ελάχιστες κουβέντες με τους υπόλοιπους της παρέας της. Κάτι την έκανε να νιώθει συνέχεια κουρασμένη και άδεια από ενέργεια. Η ζέστη τη ζάλιζε, ο κόσμος την σύγχυζε και οι σκιές του μεσημεριού την τρομάζανε. Οι άλλοι νομίσανε ότι την είχε χτυπήσει ο ήλιος και δεν έκανε τον κόπο να εξηγήσει σε κανέναν τι ακριβώς της είχε συμβεί. Καθώς το βράδυ έπεφτε, ήθελε να φύγει τρέχοντας. Περισσότερο λοιπόν για να μη μείνει μόνη, πήγε με τους υπόλοιπους να κάτσουνε στην αμμουδιά και να χαζέψουν αυτή τη φορά τα αστέρια .
Κάποια στιγμή ένιωσε πολύ κουρασμένη. Σηκώθηκε , είπε στους άλλους ότι θα πήγαινε για ύπνο και ξεκίνησε να πάει στη σκηνή της.
Περπατώντας στους δρόμους του κατάμεστου κάμπινγκ, αισθανόταν πιο τρομαγμένη από ποτέ. Οι ψίθυροι την έκαναν να ανατριχιάζει, ο αέρας την έκανε να γυρνά για να δει πίσω από την πλάτη της και τα ροχαλητά των κοιμισμένων την έκαναν να αναπηδά ταραγμένη.
Όταν έφτασε στη σκηνή της χώθηκε μέσα κι άναψε τον φακό της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξετύλιξε τον υπνόσακό της. Παρά τον φόβο της αισθανόταν εξαντλημένη. Το να είσαι συνεχώς τρομαγμένος δεν είναι κι εύκολη δουλειά. Έτσι την πήρε σχετικά γρήγορα ο ύπνος.
Αυτό που την ξύπνησε αργότερα, δεν κατάλαβε ακριβώς τι ήταν. Πάντως όνειρο δεν ήταν. Είχε όμως μια περίεργη αίσθηση ότι κάποιος την φώναζε. Για μερικά δευτερόλεπτα αφού είχε ξυπνήσει έμεινε ακίνητη κοιτώντας πάλι τη σίτα της σκηνής.
Κανείς από την παρέα της δεν φαινόταν έξω. Έβλεπε πάλι μόνο τις λεύκες να σείονται.
Μετά έχοντας μια ξαφνική παρόρμηση σύρθηκε έξω από τον υπνόσακο και ανοίγοντας τη σίτα, κοίταξε έξω. Στην αρχή δεν είδε τίποτα. Το κάμπινγκ ήταν πια απόλυτα ήρεμο και κοιμισμένο. Ακόμα και οι ψίθυροι από τις διάφορες παρέες είχαν σταματήσει. Ούτε κανείς από του φίλους της φαινόταν, μάλλον θα τους είχε πάρει ο ύπνος στην παραλία.
Μετά όμως διέκρινε κάτι στο βάθος, προς τις τουαλέτες. Οι τουαλέτες του κάμπινγκ ήταν μεγάλα κτίσματα που γύρω-γύρω είχαν παράθυρα μονίμως ανοιχτά. Σ’ ένα από αυτά τα παράθυρα, είδε κι η Νίκη κάτι. Γύρω από το παράθυρο έλαμπε ένα έντονο πορτοκαλί φως- πράγμα περίεργο γιατί στο κάμπινγκ δεν είχανε πορτοκαλί φώτα-και μέσα από το παράθυρο μια γαλάζια μορφή φαινόταν σαν να τη χαιρετάει. Κι η Νίκη είχε την απόκοσμη εντύπωση ότι αυτή η γαλάζια μορφή ήταν που φώναζε το όνομά της. Το πλάσμα ή οτιδήποτε ήταν αυτό που της έγνεφε, σείονταν με αργές κινήσεις και ήταν τόσο όμορφο σαν να κολυμπούσε μέσα σε μια πορτοκαλί θάλασσα. Η φωνή του έρχονταν κατά κύματα μέσα στη βραδινή ησυχία. Η Νίκη δεν μπορούσε να αντισταθεί στο άκουσμά της. Σύρθηκε έξω από τη σκηνή, σηκώθηκε κι άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος της φιγούρας. Όσο προχωρούσε συνέχιζε ν’ακούει το όνομά της σαν να το’ παιρναν οι λεύκες και να της το φέρνανε με τον αέρα. Δεν αισθανόταν φόβο. Στην πραγματικότητα δεν αισθανόταν τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή πέρα από μια αβάσταχτη έλξη να φτάσει το άγνωστο πλάσμα, να το αγγίξει, να καταλάβει γιατί της φαινόταν το πιο όμορφο πράγμα που είχε δει στη ζωή της. Τρέμοντας από ανυπομονησία διέσχισε τα λίγα μέτρα που χωρίζανε τη σκηνή από τις τουαλέτες και φτάνοντας, σήκωσε τα μάτια της στο παράθυρο.

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ
Μόλις σήκωσε τα μάτια της, το πορτοκαλί φως χύθηκε και την έλουσε ολόκληρη. Η γαλάζια φιγούρα μεγάλωσε και απλώθηκε σαν χρώμα που του έριξαν νερό. Έσκυψε πάνω από τη Νίκη και την αγκάλιασε. Τώρα έβλεπε τα πάντα μέσα από ένα πορτοκαλί πέπλο, ελαφρά παραμορφωμένα. Τα δέντρα γύρω της άλλαξαν σχήμα και χρώμα, ο αέρας έγινε πιο πυκνός. Οι σκηνές, οι τέντες, τα τροχόσπιτα, έχασαν το σχήμα τους και γίνανε αόριστα σχήματα που πλέανε σε μια θάλασσα με τρομακτικό χρώμα. Τίποτα γύρω της δεν είχε πια συγκεκριμένο όγκο, τα πάντα αλλάζανε συνεχώς και ρέανε, περνούσαν από δίπλα της σαν μια παρέλαση φαντασμάτων, φεύγανε και ξανάρχονταν. Μπορούσε ν’ απλώσει το χέρι της και να τα’ αγγίξει και πάλι δεν έπιανε τίποτα λες και τα πάντα είχανε εξαϋλωθεί και είχανε περάσει σ’ έναν κόσμο χωρίς όρια, χωρίς βαρύτητα, χωρίς ουσία.
Η γαλάζια φιγούρα γουργούρισε άλλη μια φορά το όνομά της και την έσπρωξε απαλά μπροστά. Υπακούοντας στην προτροπή της η Νίκη κολύμπησε μέσα στον νυχτερινό αέρα μέχρι τη σκηνή της, γλίστρησε μέσα, κοιμήθηκε αιωρούμενη και δεν ξαναφοβήθηκε ποτέ στη ζωή της.
Το επόμενο πρωί, οι φίλοι της φάγανε όλο το κάμπινγκ αλλά τη Νίκη δεν μπόρεσαν να τη βρουν πουθενά. Το μόνο περίεργο ήταν ότι όταν άνοιξαν τη σκηνή της ένα πορτοκαλί φως ξεχύθηκε, τους τύφλωσε για μια στιγμή και εξαφανίστηκε.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ

Μόλις σήκωσε τα μάτια της, το πορτοκαλί φως χύθηκε και την έλουσε ολόκληρη. Η γαλάζια φιγούρα μεγάλωσε κι απλώθηκε σαν χρώμα που του έριξαν νερό. Έσκυψε πάνω απ’ τη Νίκη κι άνοιξε τα μάτια της, τρεις μεγάλους γκρίζους κύκλους που την κοιτούσαν με καλοσύνη. Μια γραμμή σχηματίστηκε στο κάτω μέρος του προσώπου της , σαν χαμόγελο. Και μετά έβγαλε δόντια. Άνοιξε κάτι σαν στόμα και φανέρωσε μια σειρά δόντια σαν στιλέτα, μακριά και κοφτερά, εντελώς δυσανάλογα με το μέγεθός της. Ο τρόμος του προηγούμενου εφιάλτη πλημμύρισε τη Νίκη που προσπάθησε να ξεφύγει αλλά ήταν πια παγιδευμένη σε μια πορτοκαλί ομίχλη που πύκνωνε συνεχώς. Τώρα το ονειρικό στοιχείο της υπόθεσης είχε εξαφανιστεί κι ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα μπροστά της. Τώρα θυμόταν πεντακάθαρα τι είχε δει στον ύπνο της-ότι ζούσε εκείνη τη στιγμή. Η αναπνοή της κοβόταν από τον φόβο και την πυκνή ομίχλη. Η φιγούρα που είχε μεταμορφωθεί πια σε απειλητικό τέρας έσκυβε πάνω της την αγκάλιαζε και μετά την έσπρωχνε ελαφρά σαν να έπαιζε μαζί της ένα φριχτό παιχνίδι. Για πόση ώρα συνεχίστηκε αυτό η Νίκη δεν μπορούσε να ξέρει. Είχε φτάσει να αισθάνεται σαν μύγα πιασμένη σε ιστό αράχνης και να εύχεται να γίνει κάτι-οτιδήποτε για να τελειώνει. Ακόμα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι όλα αυτά συνέβαιναν. Κάποια στιγμή το πλάσμα μάλλον βαρέθηκε το παιχνίδι, αποτραβήχτηκε λίγο και παίρνοντας φόρα όρμησε στην πανικόβλητη Νίκη, την τύλιξε ολόκληρη και άρχισε να την ξεσκίζει με τα δόντια-στιλέτα. Όταν τελείωσε, πέταξε λίγο πιο πέρα ότι είχε απομείνει και άρχισε ν’ απλώνεται σιγά-σιγά ώσπου δεν έμεινε τίποτα άλλο πέρα από μια ελαφριά πάχνη γύρω απ’ τις τουαλέτες που με το ξημέρωμα έγινε εντελώς αόρατη.
Λίγο μετά ο κύριος Βέρνερ Κόπκε, κάτοικος Μονάχου, που ξυπνούσε απ’ τ αξημέρωτα, πηγαίνοντας να κάνει την πρωινή του τουαλέτα, είδε τα απομεινάρια της Νίκης, γύρισε απ’ την άλλη, ξέρασε και πάτησε τις φωνές.
Για τρεις μέρες που η αστυνομία είχε αποκλείσει το κάμπινγκ, οι κατασκηνωτές ζούσανε μέσα στον τρόμο. Κάθε βράδυ περιπολίες γυρνούσανε τα δρομάκια και βλέπανε παντού φώτα αναμμένα και φοβισμένους ανθρώπους να κάθονται όλοι έξω και να συζητάνε για τον μανιακό του κάμπινγκ. Από μία άποψη είχαν έρθει όλοι πιο κοντά. Μετά αναγκάστηκαν να ανοίξουν ξανά τις πόρτες. Δεν βρήκανε ποτέ τίποτα.

ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ

Μόλις σήκωσε τα μάτια της, το πορτοκαλί φως χύθηκε και την έλουσε ολόκληρη. Η γαλάζια φιγούρα μεγάλωσε κι απλώθηκε σαν χρώμα που του έριξαν νερό. Η Νίκη έμεινε να κοιτά μαγεμένη την απίστευτη συμμετρία της και την χάρη των κινήσεών της στο χώρο. Ήταν σαν να χόρευε κάτι που κανείς δεν μπορούσε να συλλάβει. Η φιγούρα έσκυψε πάνω απ’ τη Νίκη και άνοιξε τα μάτια της, τρεις μεγάλους γκρίζους κύκλους που την κοιτούσαν με καλοσύνη. Μια γραμμή σχηματίστηκε στο κάτω μέρος του προσώπου της, σαν χαμόγελο. Η φιγούρα ανασηκώθηκε κι έγινε τεράστια, γέμισε όλο το κτίριο που ήταν οι τουαλέτες με πορτοκαλί και γαλάζια σύννεφα. Παράσυρε τη μαγεμένη Νίκη κι άρχισε να χορεύει μαζί της. Κι όσο χορεύανε όλη η άχρηστη και μίζερη ζωή της περνούσε μπροστά από τα μάτια της και εξαφανιζόταν στους χρωματιστούς καπνούς του πλάσματος. Σαν κάποιος να την άδειαζε από κάθε τι κακό και ανόητο, η Νίκη αισθανόταν να ελευθερώνεται, γέμιζε δύναμη κι ενέργεια. Οι άγνωστοι εφιάλτες της δεν είχανε πια καμιά σημασία γιατί η ίδια ήταν αυτή που τους έφτιαχνε. Άρχισε να γελάει ανακουφισμένη και συνέχισε να στροβιλίζεται, λίγα μόλις εκατοστά κάτω από το ταβάνι μέχρι που έχασε κάθε αίσθηση του χώρου και του χρόνου.
Ξύπνησε πάνω που είχε αρχίσει να χαράζει. Βρισκόταν μπροστά στο ένα από τα τρία ντους, πεσμένη στο πάτωμα. Ήταν μούσκεμα και κρύωνε και η ντουζιέρα μπροστά της ανοιγμένη στο τέρμα κόντευε να πλημμυρίσει τα πάντα. Πριν καταλάβει τι ακριβώς γινότανε, ένας άντρας με σορτσάκι και σαγιονάρες όρμησε μέσα, φωνάζοντας κάτι ακατάληπτο σε μια ξένη γλώσσα, έκλεισε τη ντουζιέρα και άρχισε να τραντάζει τη Νίκη προσπαθώντας να τη συνεφέρει. Τρέμοντας απ’ το κρύο και την απογοήτευση που επέστρεψε πάλι στα δικά μας, η Νίκη άρχισε να κλαίει, προκαλώντας την πλήρη σύγχυση του κυρίου Κόπκε που έτσι κι αλλιώς δεν καταλάβαινε τίποτα.
Μετά το επεισοδιακό αυτό τριήμερο στο κάμπινγκ οι φίλοι της Νίκης της συστήσανε να πάει να δει μια πολύ καλή ψυχολόγο, για να ξεπεράσει τα προβλήματα υπνοβασίας.

ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 4

2006-03-18T05:03:00.000-08:00

Πριν μια βδομάδα η Ελένη άρχισε να παίρνει κάτι περίεργα τηλεφωνήματα.
Τουλάχιστον τρεις φορές τη μέρα, κάποιος-διαφορετικός κάθε φορά, τηλεφωνούσε και ζητούσε να μιλήσει με την κυρία Ευρυδίκη Λαμπίρη. Το όνομα της ήταν παντελώς άγνωστο. Το περίεργο ήταν ότι όταν τους έλεγε ότι δεν υπάρχει Ευρυδίκη Λαμπίρη έπεφτε παύση, λες και τους έλεγε κάτι αδύνατο.
Τρεις μέρες μετά επειδή τα νεύρα της Ελένης κοντεύανε να σπάσουν με τις συνεχείς τηλεφωνικές επιθέσεις που δεχόταν, προσπάθησε να λύσει το μυστήριο.
Πήγε στον ΟΤΕ, αλλά άκρη δεν έβγαλε. Ρώτησε αυτούς που τηλεφωνούσαν που είχαν βρει το τηλέφωνο και όλοι της έλεγαν ότι ανήκει στην Ευρυδίκη Λαμπίρη. Μη μπορώντας να καταλάβει τι έτρεχε, πήγε στον πρώτο όροφο να ρωτήσει τη διαχειρίστρια, μήπως ήξερε τίποτα. Αυτό που έμαθε η Ελένη, την άφησε άφωνη. Η κυρία Ευρυδίκη Λαμπίρη
ήταν πραγματικά ένοικος του σπιτιού που έμενε εκείνη, αλλά η μόνη κατοικία που θα μπορούσε να έχει μετακομίσει τώρα ήταν η τελευταία μια και είχε περίπου τρία χρόνια που πέθανε.
Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να έχει τρία χρόνια νεκρός και να μην το ξέρει κανείς;
Απ’ ότι έδειχναν τα τηλέφωνα η κυρία Λαμπίρη είχε έναν όχι και τόσο ευκαταφρόνητο κύκλο γνωστών, φίλων ή ακόμα και συγγενών. Πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Σοκαρισμένη και προβληματισμένη η Ελένη δεν είπε τίποτα στην διαχειρίστρια και ανέβηκε στο πρώην διαμέρισμα της Ευρυδίκης Λαμπίρη. Κάθισε στον καναπέ και βυθίστηκε στις σκέψεις. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο τινάχτηκε πάνω τρομαγμένη. Έμεινε να κοιτά τη συσκευή χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Μετά προχώρησε και σήκωσε το ακουστικό. Η ευγενική φωνή μιας ηλικιωμένης κυρίας από την άλλη άκρη ζήτησε φυσικά την κυρία Ευρυδίκη Λαμπίρη. Παίρνοντας βαθιά αναπνοή , η Ελένη, το ίδιο ευγενικά την πληροφόρησε ότι η κυρία Λαμπίρη δυστυχώς δεν βρισκότανε πια στη ζωή-σ’αυτήν τουλάχιστον. Και τότε κάτι αναπάντεχο συνέβη. Η ηλικιωμένη κυρία, μετά από σύντομη παύση, άρχισε να γελάει υστερικά. Η Ελένη πάγωσε απ’ τον τρόμο. Το ακουστικό ξέφυγε απ’ το χέρι της, έπεσε στο πάτωμα και το γέλιο εξακολουθούσε ν’ ακούγεται. Το σήκωσε και το βρόντηξε με μανία στη συσκευή.
Μετά την πρώτη ψυχρολουσία προσπάθησε να σκεφτεί λογικά. Κάποιος πρέπει να της έκανε φάρσα. Οι φίλοι της αποκλείεται να ήταν, θα αναγνώριζε τις φωνές τους. Η πολυκατοικία που έμενε, σε μια ήσυχη περιοχή της πόλης κατοικούνταν κυρίως από ηλικιωμένους. Μήπως οι παππούδες, δουλειά δεν είχανε όλη μέρα, βρήκανε τρόπο να περνάνε την ώρα τους; Μήπως θέλανε να την διώξουνε από το σπίτι εξαιτίας του πάρτι που έκανε μόλις μπήκε όπου ένας μεθυσμένος άγνωστος ξέρασε στο μπαλκόνι από κάτω; Μήπως τελικά η κυρία Ευρυδίκη Λαμπίρη δεν ήταν νεκρή και έκανε πλάκα στον κόσμο γύρω της; Αλλά τι σχέση είχε η Ελένη; Το σπίτι της έφαγε; Ανίκανη να καταλάβει τι έτρεχε, έμεινε για πολύ ώρα στον καναπέ , με διάφορες παράλογες σκέψεις να περνάνε από το μυαλό της, ώσπου πήρε να σκοτεινιάζει.
Το σκοτάδι έπεφτε γύρω της βαρύ. Άλλες μέρες την χαιρότανε αυτή την ώρα που βράδιαζε κι αυτή βρισκόταν στο δικό της σπίτι επιτέλους, να κάθεται στον καινούριο της καναπέ και να βλέπει τον δρόμο με τις ακακίες έξω. Εκείνη τη μέρα όμως τα νέα για την Ευρυδίκη Λαμπίρη και κυρίως εκείνο το ανατριχιαστικό τηλεφώνημα, την είχανε κάνει να τινάζεται στον οποιονδήποτε ήχο άκουγε ή στην κάθε σκιά του βραδιού που κινούνταν.
Καθώς το σκοτάδι πήχτωνε, σηκώθηκε μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό και πάτησε το διακόπτη της λάμπας. Το φως που χύθηκε, φανέρωσε κάποιον που στεκόταν στο κατώφλι της πόρτας της κουζίνας. Για την ακρίβεια ήταν κάποια, μια γκρίζα φιγούρα που στεκόταν μισοκρυμμένη στις σκιές του διαδρόμου. Η Ελένη ένιωσε μία-μία τις τρίχες της να σηκώνονται. Η γυναίκα που την κοιτούσε με ένα κακό και μοχθηρό ύφος, πρέπει να ήταν γύρω στα 70. Ντυμένη στα γκρίζα, στεκόταν ακίνητη, με το βλέμμα καρφωμένο στην Ελένη και τα μάτια της ήταν κατάμαυρα, χωρίς τίποτα το ανθρώπινο. Στα πόδια της δίπλα στεκόταν κάτι ανάμεσα σε γάτα και ποντίκι-ένα καφέ τσιουάουα που την κοιτούσε με περιέργεια αλλά χωρίς καμία κακία. Το σκυλάκι άνοιξε το στόμα του κι έβγαλε έναν σιγανό, μακρόσυρτο ήχο σαν κλάμα. Η Ελένη σήκωσε τα μάτια της στη γυναίκα. Άνοιξε κι εκείνη το στόμα της κι άρχισε να μιλάει, αλλά τίποτα δεν ακούστηκε. Το στόμα της ανοιγόκλεινε με θυμό και παράνοια σαν κάτι τρελούς επιστήμονες σε βουβές ταινίες.
Αν δεν υπήρχε τόση φρίκη στην όψη της, η Ελένη θα είχε σκάσει στα γέλια. Η γυναίκα συνέχιζε να μιλάει άφωνα κι άρχισε να κινείται προς το μέρος της ενώ το τσιουάουα έμεινε ακίνητο εξακολουθώντας να βγάζει αυτόν τον σιγανό παραπονεμένο ήχο.
Σαν να ξύπνησε απότομα η Ελένη, άρχισε να οπισθοχωρεί βιαστικά για να αποφύγει το φάντασμα που κινούνταν απειλητικά προς τα πάνω της. Γυρνώντας προς την εξώπορτα είδε ότι είχε εξαφανιστεί. Στη θέση της απλώνονταν μόνο ο άσπρος τοίχος του σαλονιού.
Με μια ματιά είδε ότι όλες οι πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού της είχαν αντικατασταθεί από τοίχο. Βρισκόταν κλεισμένη σ’ένα κουτί με το φάντασμα μιας τρελής γυναίκας να έρχεται κατά πάνω της. Τότε ξαφνικά όλα τα φώτα σβήσανε. Η Ελένη άρχισε να ουρλιάζει, περιμένοντας το κακό να πέσει επάνω της και συνέχισε να ουρλιάζει κι εκείνη δεν ήξερε για πόση ώρα, μέχρι που άκουσε δυνατά χτυπήματα στην μέχρι πριν λίγο εξαφανισμένη πόρτα της. Τρέμοντας από τρόμο και ελπίδα η Ελένη σύρθηκε μέχρι τον πλησιέστερο διακόπτη και τον πάτησε άγρια, περιμένοντας να δει τέρατα μπροστά της.
Το μόνο που είδε ήταν το καθιστικό της ακριβώς όπως ήταν πριν την επίσκεψη της γηραιάς κυρίας. Τα παράθυρα και οι πόρτες ήταν όλες στη θέση τους και η εξώπορτά της τώρα χτυπούσε δυνατά .και κάποιος φώναζε το όνομά της. Κλαίγοντας από τα νεύρα και το σοκ που μόλις είχε περάσει, κατάφερε να φτάσει μέχρι εκεί και ν’ ανοίξει την πόρτα. Μπροστά της είδε την διαχειρίστρια που την ρωτούσε ανήσυχη αν ήταν καλά.
Τι εξήγηση μπορείς να δώσεις; Όταν συμβαίνει κάτι έξω απ’ την πραγματικότητά μας και τα στενά μας πλαίσια, συνήθως αρνούμαστε να το παραδεχτούμε. Ξέροντας ότι κανείς δεν θα την πίστευε, η Ελένη αναγκάστηκε να καταφύγει στην ύστατη λύση : το ψέμα. Έτσι λοιπόν είπε πως νόμισε ότι είδε κάποιον κι ότι εκείνη τη στιγμή σβήσανε τα φώτα και πανικοβλήθηκε. Ακόμα και τότε όμως, αισθανόταν την απειλητική παρουσία γύρω της.
Ακόμα κι όταν ανέβηκε ο άντρας της διαχειρίστριας και ψάξανε το διαμέρισμα σπιθαμή προς σπιθαμή είχε την εντύπωση ότι αν γυρνούσε πίσω της θα έβλεπε το αφύσικο δίδυμο της κυρίας με το σκυλάκι.
Το βράδυ είχε πέσει πια για τα καλά ‘όταν όλοι φύγανε από το σπίτι της. Κι η Ελένη έμεινε μόνη με τον τρόμο της. Μη μπορώντας να μείνει άλλο στο στοιχειωμένο σπίτι της και όντας σίγουρη ότι όλα αυτά που είχε δει δεν ήταν όνειρο, άρχισε να μαζεύει τα ρούχα της, με σκοπό να πάει να μείνει οπουδήποτε αλλού το βράδυ.
Η προοπτική της φυγής από το καταραμένο μέρος την καθησύχασε κάπως. Ετοίμασε την τσάντα της και πήγε προς το τηλέφωνο να πάρει μια φίλη της. Μόλις σήκωσε το ακουστικό πριν ακόμα προλάβει να πάρει το νούμερο, το ίδιο σατανικό γέλιο που είχε ακούσει νωρίτερα, ξεχύθηκε και την πάγωσε. Το μικροτηλέφωνο έπεσε για άλλη μια φορά από τα χέρια της. Σχεδόν κλαίγοντας από τα νεύρα και την αγωνία της, η Ελένη όρμησε τρέχοντας να πάρει την τσάντα της και να εξαφανιστεί από το κωλόσπιτο. Και τότε τα φώτα σβήσανε για άλλη μια φορά Το σκοτάδι γέμισε ψιθύρους. Το σπίτι άρχισε να χορεύει γύρω της. Σαν να βρισκόταν σ’ ένα καλειδοσκόπιο που κάποιος το γυρνούσε, οι τοίχοι στριφογύριζαν, φέρνοντάς της ίλιγγο. Το σπίτι της την είχε παγιδεύσει σ’ έναν κλοιό που ολοένα και στένευε. Άρχισε να τσιρίζει όσο πιο δυνατά μπορούσε αλλά ήξερε πια καλά ότι αυτή τη φορά κανείς δεν θα’ ρχότανε. Τότε το σκοτάδι άρχισε να βγάζει μικρές λάμψεις. Ήταν λες και οι τοίχοι μέσα στο φρενιασμένο στριφογύρισμά τους, πετούσαν σπίθες. Η Ελένη σταμάτησε να τσιρίζει μόλις μια από αυτές τις λάμψεις ξέφυγε από την τροχιά της και της έδωσε μια κατακέφαλα. Έπεσε με δύναμη κατά πίσω, ζαλισμένη. Η φωτιά δεν την είχε κάψει καθόλου κι αυτό της φάνηκε εξαιρετικά περίεργο.
Της ερχόταν να ξεράσει από το διαρκές στροβίλισμα του σπιτιού και δεν μπορούσε πια να διακρίνει τίποτα πέρα από μια θολούρα από τοίχους, έπιπλα και σπίθες που γύριζε δαιμονισμένα. Και μέσα από αυτόν τον ανεμοστρόβιλο ξεπήδησε σαν άγγελος απ’ την κόλαση η Ευρυδίκη Λαμπίρη με τον ακόλουθό της, το καφέ τσιουάουα.
Όλο αυτό το συνοθύλευμα πίσω της, της έδινε μια δαιμονική ομορφιά. Τα γκρίζα της μαλλιά με τον κότσο του κατηχητικού, λάμπανε σαν μέταλλο. Η ρόμπα της ήτανε λουσμένη στις σπίθες κι είχε πάρει μια αυτοκρατορική όψη. Οι παντόφλες της αιωρούνταν μερικά εκατοστά από το πάτωμα και μικρές φλόγες σιγοκαίγανε από κάτω τους. Παρ’ όλ’ αυτά το πρόβλημα ομιλίας παρέμενε. Μόλις η Ευρυδίκη Λαμπίρη άνοιξε το στόμα της βγήκε η απόλυτη σιωπή. Συνεχίζοντας να μιλά σιωπηλά και αιωρούμενη, πλησίασε την πεσμένη Ελένη, την κοίταξε έντονα και χαμογέλασε διαβολικά. Μετά άπλωσε ένα ξερακιανό χέρι , με δέρμα που γυάλιζε σαν του φιδιού κι έπιασε το χέρι της.
Πριν η Ελένη λιποθυμήσει και γλιτώσει από τον τρόμο που την πλημμύριζε, κατάλαβε ότι το φάντασμα κάτι της είχε γλιστρήσει στην παλάμη της και συνειδητοποίησε ότι οι νεκροί δεν είναι παγωμένοι αλλά καίνε.
Όταν ξύπνησε το πρώτο πράγμα που είδε ήταν δυο μεγάλα καστανά μάτια που την κοίταζαν λυπημένα. Το τσιουάουα ήταν δίπλα της και της έγλυφε με πάθος το χέρι αλλά από την κυρία του ούτε ίχνος δεν φαινότανε. Το διαμέρισμά της ήτανε ακριβώς όπως το είχε αφήσει, ενώ ετοιμαζότανε να φύγει. Ούτε φωτιές, ούτε αστραπές, ούτε ιπτάμενες σπίθες. Ησυχία και αναμμένα φώτα παντού και το ακουστικό του τηλεφώνου βαλμένο πάλι πάνω στη συσκευή. Παραδόξως δεν αισθανότανε πια κανένα φόβο. Πήγε να χαϊδέψει το τσιουάουα, που είχε χάσει πια κάθε τι απόκοσμο από πάνω του κι έτσι όπως άνοιξε το σφιγμένο χέρι της ένα χαρτάκι γλίστρησε από μέσα. Τότε θυμήθηκε ότι κάτι της είχε δώσει η Ευρυδίκη Λαμπίρη και το άνοιξε. “ Πρόσεξέ τον. Εγώ δεν μπορώ. Τον λενε Μενέλαο.” έγραφε το σημείωμα. Η Ελένη κοίταξε τον Μενέλαο κι ο Μενέλαος την Ελένη. Της κούνησε την ουρά. Εκείνη τη στιγμή η Ελένη αποφάσισε να τον ξαναβαφτίσει με ένα λιγότερο ηρωικό όνομα . Έτσι κι αλλιώς οι περιπετειώδεις μέρες του μάλλον πέρασαν. Σηκώθηκε νιώθοντας πολύ κουρασμένη, αλλά ξέροντας ότι ποτέ πια δεν θα της ζητούσε κανείς την Ευρυδίκη Λαμπίρη. Σήκωσε το τηλέφωνο και το σήμα του ακουγόταν κανονικά. Έσβησε τα περισσότερα φώτα και ξάπλωσε στον καναπέ με το τσιουάουα αγκαλιά, προσπαθώντας να σκεφτεί ένα όνομα. Έτσι η Ελένη απόκτησε σκύλο.

ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 3

2006-03-10T09:57:00.000-08:00

Πριν μια βδομάδα η Μαρίνα ξύπνησε, φωνάζοντας απ’ τον τρόμο της. Πρώτη φορά της συνέβαινε αυτό. Είχε δει στον ύπνο της ότι ήταν βράδυ, καθόταν στο σπίτι της που δεν ήταν ακριβώς το δικό της και ξαφνικά πρόσεξε ότι έλειπε ο γάτος της. Σχεδόν σίγουρη ότι ο άτιμος ο Τζίνο την είχε κάνει κάποια στιγμή που μπήκε ή βγήκε από το σπίτι, πήγε και άνοιξε την εξώπορτα. Είδε έναν διάδρομο γεμάτο μισάνοιχτες πόρτες και πρόσεξε ότι ο γάτος της ήταν σ’ ένα διαμέρισμα απέναντι , κόβοντας βόλτες ανάμεσα σε δύο ημιπαράλυτες γριές που αδιάφορες για την παρουσία του, έβλεπαν τηλεόραση.
Τον φώναξε αλλά εκείνος δεν της έδωσε σημασία. Οι πόρτες από τα διαμερίσματα κλείσανε όλες ταυτόχρονα μ’ έναν δυνατό θόρυβο, αφήνοντας την μόνη να φωνάζει τον γάτο. Εκείνη τη στιγμή χωρίς να προλάβει να δει από πού, κάποιος έσπρωξε την πόρτα της με δύναμη ρίχνοντας την προς τα πίσω. Ζαλισμένη και τρομαγμένη το μόνο που πρόλαβε να δει ήταν ότι ο άγνωστος ήταν πολύ ψηλός και φορούσε τζιν. Άνοιξε το στόμα της, άρχισε να ουρλιάζει και τότε ξύπνησε. Πανικόβλητη σηκώθηκε τρέχοντας από τον καναπέ που την είχε πάρει ο ύπνος κι έτρεξε στην εξώπορτα. Διαπίστωσε ότι ήταν κλειστή και κλειδωμένη. Μετά πήγε και στην μπαλκονόπορτα της κουζίνας-το ίδιο. Κάπως πιο ήρεμη, άνοιξε το ψυγείο, έβγαλε το μπουκάλι με το νερό και ήπιε το μισό, πήρε μια βαθιά αναπνοή και κατουρήθηκε πάνω της. Έμεινε άναυδη, ούτε που θυμόταν ποια ήταν η τελευταία φορά που είχε κατουρηθεί, μάλλον χάνονταν στα βάθη της παιδικής της ηλικίας. Αηδιασμένη από τον εαυτό της όρμησε στο μπάνιο, πλύθηκε, καθάρισε το πάτωμα και άρχισε να ψάχνει τις ντουλάπες της χωρίς να ξέρει γιατί. Έψαχνε όμως μανιασμένα, μετακινώντας πράγματα, χωρίς να ενδιαφέρεται μετά να τα βάλει στη θέση τους, μέχρι που το χέρι ης έπιασε ένα πακέτο και κατάλαβε ότι ήταν το σωστό. Νευρικά έσκισε το στρατσόχαρτο κι έβγαλε από μέσα μερικά παιδικά ρούχα. Ήταν τα μόνα παιδικά της ρούχα που είχε κρατήσει γιατί κάτι της θυμίζανε. Όλα τα υπόλοιπα είχανε λιώσει ή χαριστεί. Μεταξύ της καρό σκωτσέζικης φούστας και του πρώτου της μικροσκοπικού τζιν, βρήκε αυτό που έψαχνε, ένα βυσσινί κοτλέ παντελονάκι, που τώρα πια μύριζε λεβάντα.
Όταν η Μαρίνα ήταν 4 χρονών, οι δικοί της την πήγαν στο νηπιαγωγείο. Ήξερε ήδη να διαβάζει απλές λέξεις και μπορούσε να φτιάχνει παζλ των 50 κομματιών. Δεν μπορούσε όμως να βρει πάντα το σωστό χρόνο που έπρεπε να παει στην τουαλέτα. Πολλές φορές τα βράδια έβλεπε το ίδιο όνειρο. Ότι κατουριόταν κι έπρεπε να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Έβλεπε ότι πραγματικά σηκωνόταν κι έφτανε μέχρι την τουαλέτα όπου πήγαινε κανονικά, μόνο που στην πραγματικότητα δεν είχε σηκωθεί ποτέ από το κρεβάτι της και για άλλη μια φορά είχε κάνει μούσκεμα το στρώμα της.
Μια μέρα στο νηπιαγωγείο με τα άλλα μικρά φτιάχνανε κάρτες για τη γιορτή της μητέρας. ‘Ήταν τόσο απορροφημένη από την προσπάθεια που ούτε το κατάλαβε για πότε τα’ κανε πάνω της. Μόνο όταν ένιωσε κάτι ζεστό και υγρό στο παντελόνι της, συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί και πάτησε τις φωνές. Η διευθύντρια του νηπιαγωγείου την πήρε και την πήγε σ’ ένα δωματιάκι με ράφια στους τοίχους. Πολλά από τα ράφια είχανε ρούχα που όπως της εξήγησε η διευθύντρια ήταν γι’ αυτές τις περιπτώσεις.
Την έπλυνε, της φόρεσε ένα καθαρό βρακάκι και το βυσσινί κοτλέ παντελόνι ,που της είπε να το κρατήσει. Και το κράτησε.
Τώρα όμως; Γιατί πάλι τα ίδια; Εκνευρισμένη που δεν μπορούσε να βρει μια απάντηση, άναψε ένα τσιγάρο και άρχισε να περιφέρεται στο σπίτι, προσπαθώντας να εξηγήσει τα ανεξήγητα, μέχρι που χτύπησε η πόρτα. Η Μαρίνα τα’ παιξε, αναπήδησε τρομαγμένη κι αισθάνθηκε πάλι συσπάσεις στην κύστη της. Πήγε ακροπατώντας στην πόρτα, τρέμοντας από το φόβο της και κοίταξε από το ματάκι. Δεν μπόρεσε να δει τίποτα, ήταν σαν να το’ κλεινε ένα χέρι. Αυτό δεν ήταν καθόλου καλό σημάδι. Αφουγκράστηκε αλλά δεν άκουσε τίποτα απ’ έξω. Αποφάσισε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ανοίξει την κωλόπορτα κι ότι θα περνούσε όλο το βράδυ της εκεί,από πίσω με το τηλέφωνο στο ένα χέρι και το κουζινομάχαιρο στο άλλο. Και μετά η πόρτα άρχισε να τραντάζεται. Σιγά στην αρχή κι όλο και πιο γρήγορα μετά σαν να γινόταν σεισμός. Η Μαρίνα κοίταξε τις λάμπες, ελπίζοντας στην καλή της τύχη. Ακίνητες. Με μια τελευταία δυνατή δόνηση η πόρτα άνοιξε διάπλατα, μαζί με το στόμα της Μαρίνας που το ουρλιαχτό όμως της κόπηκε όταν είδε ότι μπροστά της στεκόταν η διευθύντρια από το νηπιαγωγείο της.
Όταν η Μαρίνα έκλεινε χρόνο στο νηπιαγωγείο, είχε ένα ατύχημα. Μια μέρα που ήταν όλα τα παιδάκια στην αυλή, παίζανε με τη ρόδα. Εκείνη ήταν σ’ αυτούς που τη γυρνούσανε . Έτσι όπως τρέχανε λοιπόν τα παιδιά από κάτω γυρνώντας τη ρόδα για τους προνομιούχους που καθόταν πάνω, η Μαρίνα σκόνταψε κι έπεσε. Με τη φόρα που είχανε πάρει, κανένας δεν πρόλαβε να σταματήσει και πάνω από δέκα έξαλλα πιτσιρίκια πέρασαν από πάνω της, τσαλαπατώντας την. Εκείνη την ώρα που η Μαρίνα έτρωγε χώμα κι αισθανόταν να πνίγεται, το μόνο που θυμάται ήταν το χαμογελαστό πρόσωπο της διευθύντριας καθώς ερχόταν τρέχοντας προς το μέρος τους.
Το ίδιο πρόσωπο έβλεπε και τώρα, στο κατώφλι της πόρτας, έτοιμη να τα κάνει πάνω της για άλλη μια φορά. Το ίδιο αφύσικα χαμογελαστό, όπως κάθε φορά που το έβλεπε μπροστά της. Χωρίς να πει λέξη το φάντασμα του παρελθόντος προχώρησε προς το μέρος της εμβρόντητης Μαρίνας, στάθηκε μπροστά της, σήκωσε το χέρι και της άστραψε μια σφαλιάρα που την έκανε να δει τον ουρανό σφοντύλι. Η Μαρίνα έπεσε πίσω αναίσθητη.
Όταν συνήλθε, δεν μπορούσε να καταλάβει που βρισκόταν. Γύρω της ήταν όλα σκοτεινά και δεν μπορούσε να διακρίνει σχεδόν τίποτα. Άρχισε να πιστεύει ότι βρισκόταν στη μέση ενός εφιάλτη, ότι δεν είχε ξυπνήσει ακόμα από το όνειρο που έβλεπε με τον ψηλό άγνωστο κι ότι η ανώμαλη η διευθύντρια πρέπει να ήταν μια προέκτασή του στον ύπνο της.
Τα όνειρα είναι συνήθως μια καλή δικαιολογία για ότι μας συμβαίνει στην πραγματικότητα. Δυστυχώς όμως η Μαρίνα δεν είχε πια καμιά δικαιολογία κι αυτό το κατάλαβε όταν η πόρτα άνοιξε και στο σκοτάδι διαγράφηκε η σιλουέτα της καταραμένης της διευθύντριας. Μόνο που δεν ήταν μόνη της, πίσω της στεκόταν μια ψηλόλιγνη δυσδιάκριτη φιγούρα.
Λίγο μετά το ατύχημα με τη ρόδα, ήρθε στο νηπιαγωγείο ο Αλέξης. Ήταν 3 μήνες μεγαλύτερος από τη Μαρίνα, αδύνατος, καστανός, με τεράστια πράσινα μάτια, ήσυχος και πολύ ντροπαλός. Το είδος του παιδιού που όταν το έχεις μαζί σου, σε σταματάνε στο δρόμο για να σου πούνε τι όμορφο και τι γλυκό πλάσμα είναι αυτό. Και όντως ήτανε.
Όλα τα κοριτσάκια πέσανε πάνω του και σκοτωνότανε ποια θα πρωτοκάνει παρέα μαζί του. Μέσα σε μια βδομάδα τον είχανε γεμίσει με σοκοφρέτες, τσιμπιές και φιλάκια, λες και κάνανε προσφορές στον θεό τους. Αλλά ο Αλέξης από όλους , την Μαρίνα προτιμούσε για παρέα κι εκείνη μια που μετά από ενάμιση χρόνο κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, είχε σκυλοβαρεθεί, βρήκε καινούριο παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι, σαν παιδάκι κι αυτή, τον ταλαιπώρησε πολύ τον κακομοίρη. Τον χτυπούσε, τον κορόιδευε μπροστά σε όλους, του έπαιρνε τα πράγματά του και τα πετούσε κι αυτός ο δύστυχος κάθε μέρα που ερχότανε, όλο δίπλα της έτρεχε και την κοιτούσε γεμάτος λατρεία, περιμένοντας στωικά τα καινούρια μαρτύρια που θα τον υπέβαλλε η σκύλα του νηπιαγωγείου.
Η αλήθεια είναι ότι 30 χρόνια μετά την εποχή του νηπιαγωγείου η συμπεριφορά της Μαρίνας απέναντι στους ανθρώπους που την αγαπούσανε, δεν είχε αλλάξει και δραματικά. Μέχρι και ο γάτος της, ο Τζίνο, σκεφτόταν σοβαρά να την φτύσει την ανισόρροπη και να αναζητήσει την τύχη του στους δρόμους.
Γιατί όμως τώρα της συνέβαινε αυτό; Πως εμφανίστηκε η διευθύντρια ξανά μπροστά της και τι δουλειά είχε ο Αλέξης μαζί της; Γιατί η Μαρίνα παρόλο που δεν έβλεπε, ήξερε βαθιά μέσα της ότι αυτός ήταν που στεκόταν στην πόρτα κι ότι αυτός ήτανε στο όνειρό της που την έσπρωξε προς τα πίσω. Η ώρα της εκδίκησης; Ανασηκώθηκε αργά, ζαλισμένη ακόμα από την σφαλιάρα και κοίταξε πρώτα γύρω της και μετά τις δύο ακίνητες και αμίλητες σκιές στην πόρτα. Από το ελάχιστο φως που έμπαινε είδε γύρω της ράφια και ξαφνικά κατάλαβε ότι βρισκόταν στο δωματιάκι του νηπιαγωγείου, εκεί που την είχανε αλλάξει όταν κατουρήθηκε πάνω της. Μόλις το σκέφτηκε αυτό, οι δύο φιγούρες άρχισαν να κινούνται προς το μέρος της. Η Μαρίνα άρχισε να φωνάζει για βοήθεια. Έτσι κι αλλιώς τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορούσε να είναι πραγματικό. Η μονοκατοικία που στεγάζονταν το νηπιαγωγείο είχε κατεδαφιστεί καμιά εικοσαριά χρόνια πριν κι ενώ ο Αλέξης έδειχνε μάλλον στην πραγματική ηλικία που έπρεπε να είναι τώρα, η διευθύντρια έμοιαζε αφύσικα νέα, όπως την είχε αφήσει φεύγοντας από κει. Τα χέρια όμως που την έπιασαν και την σήκωσαν ήταν πραγματικά.
Οι δύο συνένοχοι του παρελθόντος την έσυραν μέσα στους διαδρόμους του νηπιαγωγείου που έμοιαζε ανατριχιαστικά απαράλλαχτο από το τότε, μέχρι που έφτασαν στη μεγάλη αίθουσα που παίζανε τα παιδάκια όποτε έβρεχε.
Μια μέρα στο νηπιαγωγείο τους είχανε πει ότι την επόμενη θα παίζανε τον μπακάλη και ότι κάθε παιδί έπρεπε να φέρει απ’ το σπίτι του κάτι που βρίσκεις μέσα σ’ ένα μπακάλικο για να έχουνε τα εμπορεύματα. Η Μαρίνα έφερε ένα λάχανο. Γιατί; Ποτέ δεν μπόρεσε να το εξηγήσει. Ίσως ενδόμυχα να έλπιζε να το εκσφενδονίσει κάποια στιγμή στο κεφάλι του Αλέξη ή κάποιου άλλου βολικού θύματος. Το λάχανό της πάντως σημείωσε μεγάλη επιτυχία μια και μετά το παιχνίδι, όλα τα μικρά περιφρονώντας τις σοκολάτες και τα μπισκότα, ρίχτηκαν πάνω του και το καταβρόχθισαν, προς μεγάλη απογοήτευση της Μαρίνας που άλλα σχέδια είχε για το λαχανικό της.
Στην αίθουσα παιχνιδιού λοιπόν, έριξαν τη Μαρίνα πάνω στον πάγκο του μπακάλη και την έδεσαν σφιχτά. Κανείς από τους δύο δεν μιλούσε κι αυτό έκανε τον τρόμο της να μεγαλώνει ακόμη περισσότερο. Η αφόρητη σιωπή που επικρατούσε έκανε την όλη κατάσταση εξωπραγματική κι όταν η Μαρίνα προσπάθησε να τους πει κάτι, ανακάλυψε ότι ήταν αδύνατο. Λέξη δεν έβγαινε, λες και κάποιος της είχε φράξει το λάρυγγα.
Ούτε ακόμα κι όταν είδε την καλή της διευθύντρια μέσα στο μισοσκόταδο να βγάζει απ’ το συρτάρι του πάγκου ένα τεράστιο κουζινομάχαιρο. Ούτε όταν είδε τον Αλέξη να την πλησιάζει με τα μεγάλα του πράσινα μάτια να αστράφτουν περίεργα. Αφού τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορούσε να είναι πραγματικό. Αφού τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχε λόγο να γίνεται-έτσι δεν είναι; Το κουζινομάχαιρο διαπέρασε ακριβώς στη μέση την προδότρια ασυγκράτητη κύστη της και συνέχισε να μην καταλαβαίνει γιατί.
Δέκατη τρίτη εξαφάνιση μέσα σε δύο χρόνια , θεωρήθηκε η Μαρίνα. Όλοι οι εξαφανισθέντες είχαν κάτι κοινό. Όλοι είχανε περάσει από το ιδιωτικό νηπιαγωγείο της μακαρίτισσας εδώ και είκοσι χρόνια Πέπης Μαγουλά-Οικονόμου. Κατά τα’ άλλα οι υποθέσεις τους ήταν πανομοιότυπες. Όλοι είχανε εξαφανιστεί βράδυ από το σπίτι τους, που δεν είχε ούτε ίχνος παραβίασης και όλων οι ντουλάπες ήταν ανοιγμένες και ανακατωμένες σαν να έψαχναν οι ίδιοι κάτι. Ο πρώτος που εξαφανίστηκε ήταν ο αγαπημένος ανηψιός της κυρίας Μαγουλά-Οικονόμου, Αλέξανδρος Σχοινάς. Δεκαεφτά ακόμα μαθητές είχανε σειρά.

ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 2

2006-03-10T09:54:00.000-08:00

Πριν μια βδομάδα η Αγγελική έχασε τη γάτα της τη Ζιγκυ. Μετά από δυο μέρες που την έψαχνε ,την βρήκε κάτω από ένα αυτοκίνητο ,σχεδόν μπροστά στο σπίτι της.
Η Ζίγκυ ήταν τρομαγμένη ,δεν την πλησίαζε και φώναζε συνέχεια. Όταν η Αγγελική κατάφερε να την πάρει σπίτι την έψαξε παντού αλλά δεν βρήκε ούτε πληγές ,ούτε αίμα.
Μετά όμως πρόσεξε κάτι πολύ περίεργο η γάτα δεν έκλεινε το στόμα της ,το είχε συνέχεια ανοιχτό και φώναζε. Την πήγανε λοιπόν στον κτηνίατρο και τους είπε ότι το σαγόνι της Ζιγκυ είχε σπάσει κατά πάσα πιθανότητα από κλωτσιά. Της έκανε αναισθησία και έβαλε το σαγόνι στη θέση του.
Να’ την λοιπόν η Αγγελική να γυρνά στους δρόμους ψάχνοντας τον ηλίθιο που χτύπησε τη γάτα της ,σίγουρη ότι κάπου θα ξαναχτυπούσε. Και δεν έπεσε έξω ,μέσα στις επόμενες δύο βδομάδες βρήκε τρία χτυπημένα γατιά ,δύο στο κεφάλι-ένα καημένο μάλιστα έχασε και το μάτι του-και ένα με σπασμένο πόδι που ο κτηνίατρος της είπε ότι μάλλον ήταν από κλωτσιά. Φυσικά οι τραυματίες μετακόμισαν στο σπίτι της Αγγελικής να κάνουνε παρέα στη Ζίγκυ.
Όταν ένα φαινόμενο αρχίζει και επεκτείνεται ,επηρεάζει τους πάντες. Η Αγγελική άλλαξε πολύ κι από κει που ήτανε μια ευγενική ήσυχη κοπέλα, μεταμορφώθηκε στο νυχτερινό εκδικητή. Περιπολούσε τα βράδια τους δρόμους της γειτονιάς ,οπλισμένη με μια σιδερόβεργα έτοιμη να σπάσει τα μούτρα του κατ’ εξακολούθηση βασανιστή –και ίσως δολοφόνου-γατών. Έβγαινε τα βράδια υποθέτοντας ότι ήταν πιο εύκολο για έναν κυνηγό να κάνει την δουλειά του στα σκοτεινά , μια που στο φως της μέρας ήταν πολύ πιο εκτεθειμένος και σίγουρα θα προκαλούσε αντιδράσεις από τον κόσμο γύρω του-ίσως.
Το σκοτάδι πάντως φάνηκε να είναι με την πλευρά των κακών μια και για δυο βδομάδες οι έρευνες της Αγγελικής δεν αποδώσανε καθόλου, άσε που κάθε ξημέρωμα γυρνούσε στο σπίτι κουρέλι ,με μάτια κόκκινα από την αϋπνία και ξεψυχισμένη από το περπάτημα και από την αναποτελεσματικότητα των ερευνών της. Πετούσε την σιδερόβεργά της σε μια γωνία και αγκάλιαζε τους κακότυχους, δίνοντας υποσχέσεις να μην εγκαταλείψει ποτέ.
Σαν συνέπεια βέβαια όλης αυτής της κατάστασης , ήταν να απομονωθεί η Αγγελική από τους πάντες, φίλους, συγγενείς και οικογένεια .Το γεγονός ότι ζούσε και μόνη της δεν βοηθούσε καθόλου τα πράγματα ,οι φίλοι της δεν καταλάβαιναν τι μπορεί να συνέβαινε και η μαμά της ανησυχούσε σοβαρά μήπως το παιδί της στα τριάντα του αποφάσισε να μπλέξει με κακές παρέες και ναρκωτικά.. Την έπαιρνε κάθε μέρα τηλέφωνο και προσπαθούσε μ’ αυτόν τον υποτίθεται πλάγιο αλλά καθόλου διακριτικό τρόπο των μαμάδων να την ξεψαχνίσει, ρωτούσε τους φίλους της συνέχεια κι αντί να μαθαίνει κάτι έκανε την Αγγελική να αισθάνεται ακόμα πιο πιεσμένη να δώσει ένα τέλος στην κατάσταση ακόμα και με το χειρότερο τρόπο.
Τα ξημερώματα που γυρνούσε σπίτι της έτσι όπως ξάπλωνε στο κρεβάτι της, σωστό ράκος, χωρίς να μπορεί να κοιμηθεί, έπεφτε σε κάτι σαν λήθαργο κι άρχιζε να σκέφτεται τι θα έκανε όταν έβρισκε τον κακό. Υπολόγιζε κάθε της κίνηση πως θα τον πλησίαζε αθόρυβα και θα τον χτυπούσε ύπουλα και δυνατά ακριβώς όπως μια γάτα το ανυποψίαστο θύμα της. Μετά κοιτούσε το ακίνητο σαγόνι της Ζίγκυ, το βγαλμένο μάτι και το σπασμένο πόδι των άλλων και αναρωτιόταν μήπως τελικά ο τύπος ήταν επικίνδυνος και για την ίδια, πράγμα που έκανε την επιθυμία της για εκδίκηση να φουντώνει ακόμη περισσότερο.
Παρ’ όλ’ αυτά οι μέρες περνούσαν και πέρα από τα αποτελέσματα των πράξεων του μανιακού, ούτε ίχνος δεν φανέρωνε την παρουσία του. Ώσπου ένα βράδυ η Αγγελική είδε κάτι που την τάραξε. Γυρνούσε αργά από δουλειά κι ετοιμαζόταν να πάει σπίτι να πιάσει τη σιδερόβεργα και να ξεκινήσει την νυχτερινή απασχόληση ,όταν είδε ένα τύπο να κόβει βόλτες στα στενά γύρω από το σπίτι .Μισοκρύφτηκε πίσω από έναν κάδο σκουπιδιών και παρακολούθησε για αρκετή ώρα τον τύπο που φερόταν εντελώς αλλοπρόσαλλα .Πήγαινε πάνω κάτω το πεζοδρόμιο μέχρι και δέκα φορές, έψαχνε κάτω από τα’ αυτοκίνητα, έψαχνε τα σκουπίδια, μύριζε τον αέρα και μετά έστριβε το δρομάκι που ανέβαινε δίπλα από το σπίτι της Αγγελικής και κατέβαινε δυο λεπτά αργότερα από την άλλη πλευρά του τετραγώνου .Αυτό που έκανε μεγάλη εντύπωση στην Αγγελική όμως ήταν η στάση του σώματός του. Ήταν συνέχεια σκυμμένος μπροστά , σχεδόν διπλωμένος στα δύο με τα χέρια κρεμασμένα μπροστά σαν τετράποδο που κυνηγούσε. Τις γάτες της γειτονιάς όπως σκέφτηκε αμέσως μόλις τον είδε η Αγγελική και πλημμύρισε ολόκληρη από ανυπομονησία .Η πρώτη της σκέψη ήταν να ανέβει τρέχοντας στο σπίτι να αρπάξει τη σιδερόβεργα και να κατέβει να σπάσει τα μούτρα του ηλίθιου έτσι κι αλλιώς δεν ήταν και κανένας μεγαλόσωμος άσε που εκεί που βρίσκονταν ούτε που θα καταλάβαινε από πού του’ ρθε .Αμέσως μετά όμως της πέρασε άλλη μια σκέψη απ’ το μυαλό. Κι αν ο δύστυχος αυτός ήταν απλώς ένας σαλεμένος που δεν ήξερε τι του γινόταν και τον έπαιρνε στο λαιμό της; Μεταξύ των δύο υπερίσχυσε το πρώτο κι έτσι κάποια στιγμή που ο κυνηγός έστριψε το δρομάκι προς τα πάνω, η Αγγελική πετάχτηκε και τρέχοντας χώθηκε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε στο σπίτι της. Έκλεισε μαλακά την εξώπορτα, δεν άναψε το φως της εισόδου για να μην τρομάξει τον ανυποψίαστο θηρευτή κι ανέβηκε ψηλαφητά στον πρώτο όροφο. Ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού ένα άγριο νιαούρισμα ακούστηκε ,η Ζίγκυ καθόταν πίσω απ’ την πόρτα και σπρώχτηκε προς τα πίσω έτσι όπως άνοιξε βιαστικά .Με κομμένη την ανάσα η Αγγελική έτρεξε σκουντουφλώντας στο σκοτάδι μη θέλοντας ν’ ανάψει φως και ρισκάρει να προδοθεί .Σκόνταψε σε κάτι μαλακό αλλά μη δίνοντας σημασία άρχισε να ψάχνει νευρικά για τη σιδερόβεργά της στο δωμάτιο.
Αυτό ψάχνεις; Άκουσε πίσω της
Για ένα δευτερόλεπτο η Αγγελική αρνήθηκε ότι το άκουσε αυτό. Μετά παγωμένη από το φόβο γύρισε αργά για να επιβεβαιώσει την ανυπαρξία κάποιου άλλου στο δωμάτιο και να κατηγορήσει το ταραγμένο της μυαλό που είχε αρχίσει ν’ ακούει και φωνές . Είδε τότε μπροστά της μια σκιά να στέκεται ακίνητη . Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τίποτ’ άλλο γιατί το σκοτάδι ήταν πηχτό και η λάμπα του δρόμου μακριά από το παράθυρό της.
Συνήθως ο τρόμος κάνει κάποιον να βλέπει τα πράγματα χειρότερα απ’ ότι είναι , σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να τα δει και καλύτερα, πάντως στις πραγματικές τους διαστάσεις αποκλείεται να τα δει .Έτσι όπως στεκόταν και κοίταζε την ακίνητη σκιά μπροστά της αισθανόταν όλο το σώμα της ξένο. Ήθελε ν’ ανοίξει το στόμα της και να ουρλιάξει αλλά ο φόβος της το κρατούσε πεισματικά κλειστό. Ήθελε να βάλει τα κλάματα αλλά κάτι παγωμένο που σερνόταν στο κεφάλι της δεν την άφηνε. Και τότε κατάλαβε τον ήχο. Κάπου μέσα στο θολωμένο της μυαλό συνειδητοποίησε ότι άκουγε έναν συνεχή υπόκωφο θόρυβο σαν αυτόν που κάνουν οι γάτες όταν γουργουρίζουν από ευχαρίστηση. Μάλιστα σαν να ήταν πάνω από μία, σαν να είχανε μαζευτεί τα γατιά της στο δωμάτιο και γουργουρίζανε όλα μαζί, μόνο που ήταν αδύνατο να τα δει ή ν’ ακούσει κάτι άλλο πέρα απ’ αυτό. Μόνο μετά από μερικά δευτερόλεπτα κατάλαβε ότι δεν είχαν έρθει οι γάτες στο δωμάτιο Ο ήχος μάλλον έρχονταν από τη σκιά που ήταν σαν άγαλμα μπροστά της.
Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό της -όταν κατάφερε κάτι να σκεφτεί ,μια και η σκιά παρέμενε πεισματικά ακίνητη –ήταν ότι με κάποιον τρόπο ο άγνωστος μανιακός ήξερε για το σχέδιό της και την πρόλαβε μπαίνοντας στο σπίτι της –πως όμως;
Προσπαθούσε να σκεφτεί όσο πιο γρήγορα γινόταν. Να σκεφτεί ποιος ήταν και πως μπήκε. Να σκεφτεί με ποιο τρόπο θα ξέφευγε και το ακινητοποιημένο της πριν μυαλό έτρεχε πια με ασύλληπτη ταχύτητα. Οι σκέψεις όμως μπλέκονταν σαν κουβάρι και δεν την βοηθούσαν καθόλου να βρει μια λύση. Δεν άντεξε άλλο. Μούσκεμα στον ιδρώτα της αγωνίας της και σχεδόν τρελή από φόβο όρμησε ουρλιάζοντας στη σκιά.
Ήταν σαν να χτύπησε πάνω σε τοίχο, ενώ είχε πέσει μ’ όλη της τη δύναμη. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Η σκιά ίσα που ταλαντεύτηκε λίγο μπρος-πίσω και μετά κάτι σαν χέρι ‘η κάτι που η Αγγελική μέσα στην παράνοιά της νόμισε ότι ήταν πόδι γάτας την απώθησε και την έριξε στο πάτωμα.
Το γουργουρητό σταμάτησε. Ένα σιγανό πολύ υποχθόνιο γέλιο ακούστηκε που μετά την σύντομη έκρηξη ενεργητικότητας που είχε την έκανε πάλι να παραλύσει από τρόμο .
Εντελώς εξουδετερωμένη πια. έμεινε ακίνητη στο πάτωμα κοιτώντας μπροστά της τη σκιά που άρχισε να κινείται. Ήταν σαν να ξεδιπλωνόταν ,όπως μια γάτα που σηκώνεται από ύπνο και τεντώνεται. Έτσι και εκείνο το πλάσμα ξεδιπλώθηκε ,τεντώθηκε μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό προχώρησε με μαλακές ,αθόρυβες κινήσεις και στάθηκε πάνω από την πεσμένη Αγγελική τεράστιο και σκοτεινό κι άνοιξε δυο μάτια που φωσφόριζαν ζωηρά μέσα στο σκοτάδι.
Τότε ακριβώς η Αγγελική συνειδητοποίησε ότι το πλάσμα της ήταν περίεργα οικείο. Όταν έπεσε πάνω του δεν αισθάνθηκε ρούχα ή δέρμα ήταν περισσότερο σαν να φορούσε γούνα ή τελοσπάντων κάτι τριχωτό .Η τεράστια πλέον σκιά πάνω της άπλωσε ένα από τα περίεργα μέλη της προς τον τοίχο και πάτησε το διακόπτη της λάμπας.
Η Αγγελική ένιωσε την τρέλα σε κάθε πόντο του κορμιού της όταν είδε τα πτώματα των τριών από τα τέσσερα γατιά της γύρω της στο πάτωμα. Τελικά το ταλαιπωρημένο της γατί ήταν η κακιά της υπόθεσης.
-Ζίγκυ, πως μπορείς και μιλάς;

ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 1

2006-03-09T11:14:00.000-08:00

Πριν μια βδομάδα ο Νίκος αποφάσισε να γίνει χορτοφάγος. Στην πραγματικότητα αποφάσισε το σώμα του γι’ αυτόν μια και ένα βράδυ που πήγανε με την Λίτσα στην εξαιρετική ψησταριά “ Η ωραία Πίνδος” στην οποία όποτε πηγαίνανε λαμβάνανε χώρα όργια φαγητού, ανακάλυψε με τρόμο ότι δεν μπορούσε να κατεβάσει ούτε μια μπουκιά κρέας. Δεν ήταν ότι δεν πεινούσε αντίθετα δεν είχε φαει τίποτα όλη μέρα και όλα μα όλα στο τραπέζι του φαινόταν λαχταριστά και πεντανόστιμα. Κοκορέτσι, παιδάκια, κεφαλάκι, όλα ήταν σαν κοσμήματα . Αυτός όμως ήταν αδύνατον να απλώσει το χέρι και να πάρει, πολύ περισσότερο να το βάλει στο στόμα του. Με το που έβλεπε μια μπουκιά στο πιάτο του, ερχόταν κατευθείαν στο μυαλό του εικόνες φρίκης από τα σφαγεία και τα εκτροφεία ζώων που είχε δει στην τηλεόραση. Παραμορφωμένες από τα φάρμακα αγελάδες, γουρούνια που τα τεμαχίζανε ζωντανά, πανικόβλητα κοτόπουλα που σκαρφαλώνανε το ένα πάνω στο άλλο για να γλιτώσουνε, αρνάκια που κατουριόταν από το φόβο τους καθώς τα πήγαιναν για να τα σφάξουνε. Μέσα σε μισή ώρα που καθόταν στο τραπέζι είχε πλημμυρίσει από φρίκη ,γινόταν κατακίτρινος με το που προσπαθούσε να πλησιάσει ένα κομμάτι κρέας και τον είχε λούσει κρύος ιδρώτας. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν ποταμοί αίματος, ξεσκισμένες σάρκες, ατέλειωτος πόνος και τρόμος.
Είπε στη Λίτσα ότι του ήρθε ναυτία και γύρισαν στο σπίτι. Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Σκεφτόταν κάπως πιο ήρεμος , ξαπλωμένος στο σκοτάδι, τι ήταν αυτό που τον βρήκε και πόσο θα συνεχιζόταν, μια και όποια απόπειρα έκανε να φέρει το κρέας στο μυαλό του, είχε τα ίδια αποτελέσματα ,αηδία και θλίψη.
Την επόμενη μέρα πήγε κανονικά στη δουλειά του. Ήπιε έναν καφέ κι έφαγε μια τυρόπιτα μετά φόβου Θεού μήπως και το στομάχι του θυμόταν τα κόλπα της προηγούμενης. Δεν συνέβη τίποτα. Κάπως πιο ανακουφισμένος συνέχισε τη δουλειά του μέχρι που η γραμματέας του θύμισε ότι είχε γεύμα εργασίας μ’ έναν εκπρόσωπο εκδοτικού οίκου.
Συναντήθηκαν στην είσοδο κι όταν ο Νίκος τον ρώτησε που ήθελε να πάνε ο εκπρόσωπος δήλωσε μες στη χαρά ότι ευχαρίστως θα έτρωγε μια μπριζολίτσα.
Στο άκουσμα της λέξης ,ο Νίκος πάγωσε κι ένας σπασμός τάραξε το στομάχι του. Ο εκπρόσωπος πήρε στα μάτια του τη μορφή τέρατος που σκότωνε με βάρβαρο τρόπο ανυπεράσπιστα ζώα .Τον είδε σχεδόν ζωντανά μπροστά του να χτυπάει λυσσασμένα ένα μοσχαράκι στο κεφάλι ενώ εκείνο μουγκάνιζε ικετευτικά ,να το ρίχνει κάτω ,να του σκίζει την κοιλιά μ’ ένα κοφτερό μαχαίρι κι ενώ το ζώο σπάραζε ακόμα να βουτάει με άγρια χαρά το κεφάλι του στα σπλάχνα του και να πανηγυρίζει έξαλλος, γύρω από το αθώο θύμα. Για ένα δευτερόλεπτο έμεινε αμίλητος να κοιτά τον άλλον που περίμενε την απάντησή του και φυσικά την μπριζολίτσα ,μετά ρίχτηκε πάνω του και τον έπιασε από το λαιμό.
Ο φύλακας που έτρεξε να τους χωρίσει και κατάφερε να αποσπάσει τον εκπρόσωπο μισοπνιγμένο από τα χέρια του Νίκου, είπε μετά ,ότι πρώτη φορά είδε άνθρωπο να θέλει με τόση μανία να πνίξει κάποιον άλλον. Ποτέ δεν το περίμενε αυτό από τον Νίκο που μέχρι τότε ήταν τόσο ήρεμος και καλός και κυρίως ποτέ δεν περίμενε να τον δει σε τέτοια κατάσταση παράνοιας, σίγουρα κάτι πολύ σοβαρό θα του είχε συμβεί για να φτάσει σε τέτοιο σημείο.
Εντελώς κουρέλι και στα πρόθυρα της απόλυσης ο Νίκος γύρισε στο σπίτι .Η Λίτσα ήταν ακόμα στη δουλειά της αλλά ένα σημείωμα στην πόρτα της κουζίνας έλεγε ότι το φαγητό ήταν έτοιμο στο φούρνο. Μηχανικά πήγε και άνοιξε την πόρτα και αντίκρισε τον χειρότερο εφιάλτη του, δυο κακομοιριασμένα αρνίσια μπουτάκια με την απαραίτητη γαρνιτούρα από πατάτες . Στην αρχή σκέφτηκε το δύστυχο το αρνάκι να χοροπηδάει
σ’ ένα λιβάδι αμέριμνο για την τραγική του κατάληξη, μετά σκέφτηκε τη Λίτσα στο φούρνο στη θέση του αρνιού και μετά έκλεισε το φούρνο άνοιξε την εξώπορτα κι εξαφανίστηκε για να μην πνίξει και τη Λίτσα.

ΠΟΤΑΠΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

2006-03-03T10:07:00.000-08:00

Που ακριβώς βρίσκεται ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ; Μ' ακούει κανείς εκεί έξω ή να συνεχίσω να μιλάω με την οχτάχρονη κόρη του γείτονά μου που έχει να μου προσφέρει πολύτιμες απόψεις για το πως να ζωγραφίσει καλύτερα ένα λιμάνι με σπιτάκια;
Μπαίνοντας στον άγνωστο κόσμο των blogs και των bloggers τους, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το ότι ιδέα δεν έχω γιατί το έκανα αυτό το blog. Απλώς διάβαζα τα των γνωστών και φίλων και μ' έπιασε φριχτή ζήλεια. Είναι σωστό αυτό;

Άτιτλο αρχής

2006-02-28T09:57:00.000-08:00

Γειά σου καινούριε κόσμε!